Харанхуйн дарлалыг сөрөн боссон нь

Би ядуу, алслагдсан уулын бүсэд төрсөн, тэнд бид арц хүж уугиулж Буддаг олон үеэрээ шүтэж ирсэн. Тэнд бүхий л газарт Буддын шашны сүмүүд байдаг, айл бүр л арц хүж уугиулахаар явдаг байсан; хэн ч хэзээ ч Бурханд итгэдэггүй байв. 1995 онд эхнэр бид хоёр Эзэн Есүст итгэдэг өөр нутагт байсан. Бид буцаж ирснийхээ дараа хүмүүсд сайн мэдээг хуваалцаж эхэлсэн ба үүнийг хүлээж авах хүмүүсийн тоо бага багаар өссөөр 100 гаруй хүн болов. Ийнхүү улам ихээр хүмүүс Бурханд итгэсээр байсан учир, орон нутгийн засаг захиргааг түгшээж эхлэв. 1997 оны нэгэн өдөр орон нутгийн цагдаагийн газарт намайг дуудсан ба тэнд Орон нутгийн олон нийтийн аюулгүй байдлын товчооны дарга, Үндэсний аюулгүй байдлын товчооны дарга, Шашны асуудал хариуцсан товчооны дарга, цагдаагийн газрын дарга мөн хэд хэдэн цагдаагийн ажилтнууд намайг хүлээж байв. Нийтийн аюулгүй байдлын товчооны дарга надаас асуув: "Та яагаад Бурханд итгэдэг юм бэ? Та хэнтэй холбоо харилцаатай байдаг вэ? Библийг хаанаас авчирсан бэ? Та яагаад чуулган руу цуглаанд явдаггүй юм бэ?" Би ийн хэлэв: "Хүмүүсийг Бурхан бүтээсэн, нар, агаар, ус гээд цөм Бурханаар бүтээгдсэн, Хүмүүс Бурханд итгэж, Түүнийг шүтэх нь тэнгэр болон газрын хууль юм. Үндсэн хуулиар иргэн бүр шашин шүтэх эрх чөлөөтэй гэж тов тодорхой заасан; Яагаад та нар биднийг Бурханд чөлөөтэй итгэхийг зөвшөөрөхгүй байгаа юм бэ?” Шашны асуудал хариуцсан товчооны дарга ийн хэлэв: Шашны эрх чөлөөнд хязгаар гэж бий, яг л торон доторх бяцхан шувуу шиг; Хэдий түүний жигүүр болон хөл нь хүлээсгүй ч тэрээр зөвхөн торон дотроо л нисэх болно. Түүний энэ бүх төөрөгдлийг сонсоод би эгдүүцэн уурлаж, ийн хэлэв: "Тэгвэл үндэсний засгийн газар ард түмэндээ худлаа ярьж байна!" Намайг ингэж хэлэхийг сонсоод тэд өөрсдийн буруу гэдгийг мэдэж байсан тул, тэгээд ч надад хэлэх үг байхгүй байсан тул гэртээ харихыг минь зөвшөөрөв. Тухайн үед буюу Төгс Xүчит Бурханы эцсийн өдрүүдийн ажлыг хүлээн авсан 1999 оныг хүртэл би тухайн цаг үеийн итгэгчдийг хавчиж байсан ХКН-ын засгийн газрын мөн чанарыг мэдээгүй явлаа. Бурханы үгийг унших тусам, ХКН-ын засгийн газраас улам илүү хатуу ширүүн мөрдлөг хавчлагад өртөж байсан бөгөөд ХКН нь муу ёрын Сатаны биежилт байсан гэдгийг би тодорхой харж чадсан юм. Энэ бол Библид гардаг Бурханы дайсан билээ: “Агуу луу буюу бүхий л дэлхий ертөнцийг хууран мэхлэгч Диавол ба Сатан гэгддэг эртний могой доош хаягдав” (Илчлэл 12:9).

2002 оны 6-р сарын 28-ны өглөө 5:00 цаг өнгөрч байхад буюу ахан дүүс нартайгаа цугларахаар бэлтгэж байх үед гэнэт хаалга нүдэх чимээ сонсогдов. Бид Бурханы үг номыг нэн даруй нуугаад хаалгаа онгойлгов. Хаалгыг онгойлгоход гэнэт хэдэн арван цагдаа нар дайран орж ирэв. Тэд цахилгаан бороохой, гар буутай байсан бөгөөд биднийг хүчээр суулгаж, толгой дээрээ гараа тавихыг шаардав. Эдгээр муу ёрын цагдаа нар бид нарыг хорьсны дараа яг л тосгон руу дайрч байгаа дээрэмчид шиг бүх өрөөг онгичиж гарав; эд бидний ор дэвсгэр, хувцасыг авч, шалан дээр бүгдийг нь шидэв. Өнгөрсөн хугацаанд би зохион байгуулалттай гэмт хэрэг болоод дээрэмчид дээрэм тонуул хийж байхыг зурагтаар л үзэж байснаас харин "ард түмний цагдаа" зурагтаар гардаг муу ёрын дарангуйлагч, дээрэмчидтэй адил үйлдэл хийнэ гэж огтхон ч санаагүй. Тэр үед би тэднийг Бурханы үгс бүхий номуудыг олох вий гэхээс маш ихээр айж, санаа зовж байлаа. Би сэтгэл дотроо үргэлжлүүлэн залбирч, биднийг харж хамгаалахыг Бурханаас гуйж байв. Залбирлын дараа би Бурханы гайхамшигт үйлсийг харсан. Тэд байшинг бүхэлд нь нэгжиж бидний хувийн эд зүйлсийг нэгжиж, хурааж авсан боловч Бурханы үгс бүхий номуудыг олоогүй билээ. Энэ бол Бурханы төгс хүчит байдал, хамгаалалт, Бурхан бидэнтэй хамт байсан гэдгийг би мэдэж байсан бөгөөд миний Бурханд итгэх итгэл улам өссөн юм. Дараа нь тэд биднийг цагдаагийн газарт аваачиж, тэр шөнөдөө биднийг түр саатуулах байр луу шилжүүлэн хорив. Гурван өдрийн дараа цагдаа нар хүн тус бүрд 300 юанийн торгууль ноогдуулж, бид суллагдахын тулд төлөх ёстой болов. ХКН-ын засгийн газар хүмүүсийн шашин шүтэх эрх чөлөөнд бүдүүлэг, зүй зохисгүй араатан шиг халдаж байгааг хараад би ихэд дургүйцсэн ч, Бурханы үгсийг бодохоос цаашгүй байлаа: “Мянга, мянган жилийн турш энэ нь бузрын газар байсан, энэ нь тэвчихийн аргагүй бохир заваан, азгүй байдлаар дүүрэн, сүнснүүд булан тохой бүрт нь хэрэн тэнэж, залилан мэхэлж, ул үндэсгүй ял зэмлэл тулгаж, [b] балмад догшин, хорон санаатай байж, энэ сүнсний хотыг гишгэчин, цогцоснуудыг тараан хаяж орхисон; илжирсэн өмхий үнэр газар нутгийг бүрхэж, агаарт шингэсэн бөгөөд энэ нь асар их хамгаалагдсан.[c] Тэнгэрээс цааших дэлхий ертөнцийг хэн харж чадах вэ? … Шашны эрх чөлөө юу? Иргэдийн хууль ёсны эрх, ашиг уу? Тэдгээр нь бүгд нүглээ нуух заль мэх юм.” (Үг нь махбодоор илэрсэн номын “Ажил ба оролт (8)”-оос ) Хятадын эрх баригч нам Хятадын энэ сүүдрийн хотод "шашны эрх чөлөө, хүний эрх" гэсэн лоозон байрлуулж байгаа боловч, үнэн хэрэг дээрээ тэд Бурханыг эрээ цээргүй хяхан хавчиж, Бурханыг дагадаг хүмүүсийг баривчилж, хавчиж байлаа. Тэд хүмүүсийг Бурханд итгэж, амьдралын зөв замаар явахыг зөвшөөрдөггүй; тэд бүх итгэгчдийг бүгдийг нь нэг дор устгахыг туйлын ихээр хүсэж байв. Бид хууль зөрчих эсвэл ямар нэг муу зүйл огт хийж байсангүй. Бид зөвхөн хүмүүст Бурханыг таниулж, Бурханыг шүтэн биширч, харанхуй болон өвчин зовлонт амьдралаа орхих боломжийг олгохын тулд сайн мэдээг хуваалцаж байсан юм. Гэвч ХКН-ын цагдаагийнхан биеэ үнэлэх, аллага, санаатай галдан шатаах, залилан мэхлэх, залхаах үйл ажиллагаанд оролцсон муу ёрын хүмүүст анхаарахаас илүүтэйгээр биднийг баривчлан, саатуулж, торгохыг хүсдэг байсан. Тэд эдгээр муу ёрын хүмүүсийн гэмт хэргүүдийг хэлтрүүлж байв. Бодит байдлаас би ХКН-ын засгийн газар нь Бурханыг эсэргүүцдэг, ард түмнийг сохлон, хууран мэхэлдэг чөтгөрийн бүлэг болохыг олж харж чадсан; тэд бол Бурханы дайсан байсан юм.

Амьдралаа Сүнслэг Үйлчлэлд Зориулав

2003 оны 4-р сарын 3-нд би нэгэн эгчтэй хамт шинэ итгэгчтэй уулзахаар явлаа. Энэ шинэ итгэгч хүн үнэн дотор тогтоогүй байсан бөгөөд эцэст нь бидний тухай мэдээлсэн байв. Үүнээс болоод дөрвөн энгийн хувцастай хорон санаат цагдаа ирж, бид хоёрыг албадан машинд суулгаж, цагдаагийн газар руу авч явав. Замд би маш их сандарч байлаа, учир нь надад манай чуулганы зарим гишүүний нэрсийг жагсаасан пейжер болон тэмдэглэлийн дэвтэр байв. Хорон муу цагдаа эдгээр зүйлсийг олчих вий, бас ах эгч нар миний пейжер лүү залгах вий гэж би бүр илүү айж байсан учраас Бурханд хандан: “Бурхан минь, би юу хийх ёстой вэ? Таниас гуйж байна, надад гарах гарц өгөөч, эдгээр зүйлийг хорон муу цагдаагийн гарт бүү оруулаач” хэмээн дотроо тасралтгүй, яаравчлан залбирч байв. Үүний дараа би юмнуудаа цүнхнээсээ авч, бүсэлхий рүүгээ чимээгүйхэн зөөж хийгээд, миний гэдэс эвгүйрхсэн тул ариун цэврийн өрөө ашиглах хэрэгтэй байна гэж хэллээ. Муу цагдаа нар “Чи муу новш” гэж намайг хараав. Дахин дахин гуйсны эцэст намайг эмэгтэй цагдаа дагаж бие засах өрөөнд оруулав. Бүсээ авахад минь пейжер унаж, би хурдхан шиг авч бохир усны хоолой руу шидлээ. Тэр үед бүсэлхийнд байгаа цүнхийг эмэгтэй цагдаа нь илрүүлэх вий гэж айж байсан болохоор би цүнхийг хоолой руу хаялгүй, харин хогийн саванд хийв. Шөнө дахин угаалгын өрөөнд орохдоо аваад жорлонд хаячихна гэж би бодсон юм. Гэтэл би тэр бие засах өрөөнд дахин очихооргүй болов. Хорон муу цагдаа нар миний хогийн саванд хаясан цүнхийг олсон байж таарав.

Муу цагдаа нар эгч бид хоёрыг нэг өрөөнд түгжээд, бүх хувцсыг маань тайлуулж нэгжив. Тэд юм нуусан байж магадгүй хэмээн бидний үсийг хүртэл нягталж үзэв. Нэгжлэгийн дараа тэд биднийг гавлаж, өрөөнд түгжив. Шөнө болоход хорон муу цагдаа нар биднийг салгаж, эрчимтэй байцаав. Тэд надаас: “Чи хаанаас ирсэн бэ? Чиний нэр хэн бэ? Чи хэзээ энд ирсэн бэ? Энд юу хийж байгаа юм? Хаана амьдардаг вэ? Юунд итгэдэг вэ? Хамт байгаа хүний чинь нэр хэн бэ?” гэж асуув. Миний хариултанд сэтгэл хангалуун байгаагүй тул муу цагдаа нар “Бид үнэнээ хэлсэн хүмүүсийг өршөөж, эсэргүүцсэн хүмүүст хатуу ханддаг. Хэрэв чи үнэнийг хэлэхгүй бол өөртөө л харамсах болно! Ярь! Та нарыг хэн ахалдаг юм? Та нар юу хийж байна? Ярь, тэгвэл бид чамд зөөлөн хандах болно” гэж ууртайгаар хэлэв. Тэр үед би хууль зөрчөөгүй, ямар нэгэн гэмт хэрэг үйлдээгүй тул цагдаагийн байгууллага намайг яаж ч чадахгүй гэж бодож байв. Тиймээс тэд хүчээр надад буруу хүлээлгэх гэж оролдсон ч би тэдэнд хариу өгсөнгүй. Учир нь би аль хэдийн сэтгэлдээ: Би Иудас биш, би ах эгч нараа зарахгүй, Бурханы гэр бүлийн ашиг сонирхлыг зарахгүй гэж шийдсэн байлаа. Тэд надаас юу ч олж авч чадахгүй гэдгээ мэдээд бажгадан намайг зэрлэгээр цохиж, өшиглөж эхэлсэн бөгөөд “Чи юу ч хэлэхгүй байгаа тул бид сургаад өгье, хөл гарыг чинь тэлж тарчлаах болно” гэж хэлэв. Тэгээд дахин гэнэт балмадаар цохиж, өшиглөж гарав. Үүний дараа тэдний нэг нь намайг газар суухыг тушааж, гарыг минь гавлан арагш нь байдгаараа хүчтэй мушгив. Тэгээд тэр миний ард сандал тавьж гарыг минь сандлын артай олсоор холболоо. Тэгээд тэр бүх хүчээрээ миний гар дээр дарав. Даруй миний гар яг хугарах гэж байгаа мэт маш их өвдөж би өөрийн эрхгүй чарлав. Тэд миний гарыг яг иймэрхүү байдлаар дахин дахин өвтгөн хэдэн цаг тарчлаав. Дараа нь би үүнийг тэвчихэд бэрх болж, толгойноос хөлийн хуруу хүртэл бүх бие татганав. Тэд үүнийг хараад, “Битгий галзуурсан мэт дүр эсгээд бай, бид урьд өмнө нь ийм юм олон удаа харсан. Чи хэнийг айлгаж байна вэ бодоов? Ингэснээрээ чи бидний гараас мултарна гэж бодож байна уу?” гэж хэлж байв. Намайг татганасаар байхыг хараад хорон муу нэг цагдаа: “Бие засах өрөө орж, аманд нь ялгадас хийвэл идэх нь үү, үгүй юу, хар” гэж хэлэв. Тэд саваагаар ялгадас самарч миний аманд нялан идүүлэхэд миний амнаас хөөс цахарсаар, татганасаарбайгааг хараад тэд намайг суудлаас буулгав. Миний бие бүхэлдээ толгойноос хөл хүртэл тэсэж боломгүй таталдан өвдөж, би шалан дээр саа өвчин туссан мэт орилон хэвтэж байлаа. Нилээд хугацааны дараа гар сарвуу маань дахин хөдөлж эхлэв. Чөтгөрүүд намайг толгойгоо хананд цохин, өөрийгөө алахаас эмээж, надад дуулга өмсгөв. Дараа нь тэд намайг жижиг төмөр өрөөнд чирч оруулав. Би уйлан Бурханд залбирав: “Ай Бурхан минь, миний махан бие дэндүү сул дорой байна. Танаас гуйж байна, намайг хамгаалаач. Сатан намайг яаж ч хяхаж хавчиж байсан, би Иудас шиг танаас урваснаас үхсэн минь дээр. Би ах эгч нараа, мөн Бурханы гэр бүлийн ашиг сонирхлыг зарахгүй. Би тэр улиг болсон Сатаныг ичээхийн тулд Таны төлөө гэрчлэлд зогсоход бэлэн байна.”

Дахин төрөлт

Би, хүмүүсийн бодол дахь үндэслэлээр бол хөдөөгийн нэгэн ядуу гэр бүлд төрсөн. Би багаасаа л нэр төрд дуртай байсан бөгөөд байр суурийн төлөөх миний хүсэл ялангуяа маш хүчтэй байв. Цаг хугацааны явцад, нийгмийн нөлөө, уламжлалт боловсролоор дамжин би оршин тогтнохын тулд зүрх сэтгэлдээ Сатаны бүхий л төрлийн дүрэм журмыг хэрэглэсэн. Үзэсгэлэнт төрөлх нутгаа өөрийн гараараа бүтээн байгуулах, нэр төр чамайг үхэшгүй мөнх болгоно, модонд үндэс хэрэгтэй байдгийн адил хүмүүст нэр нүүр хэрэгтэй, амжилтанд хүрч, хамгийн оргилд нь байх, хүн өвөг дээдэстээ өргөмжлөл авчрах ёстой гэх мэт бүхий л төрлийн худал хуурмаг зүйлс нэр төр, байр суурийн төлөөх хүслийг маань тэжээн тэтгэж байв. Эдгээр нь аажмаар миний амьдрал болж бид энэ дэлхий дээр амьдарч л байгаа бол бусдад хүндлэгдэхийн тулд ажиллах хэрэгтэй болдог гэдэгт хатуу итгэхэд намайг хүргэсэн. Ямар ч хүмүүсийн дунд байсан ялгаагүй бид байр суурьтай, хамгийн тэргүүний нэгэн байх ёстой. Зөвхөн ийм л маягаар амьдарснаар бид шулуун шударга, сүр хүчтэй байж чадна. Зөвхөн ийм амьдралаар амьдрах нь үнэ цэнэтэй. Мөрөөдөлдөө хүрэхийн тулд би бага сургуульдаа маш хичээнгүй суралцсан; шуурганаар ч, өвчтэй байсан ч би хэзээ ч хичээлээ тасалдаггүй байсан. Би дунд сургуульд ортлоо өдөр бүр ийм байсан. Мөрөөдөлдөө хүрэх ойртож байгаагаа би хараад ажлынхаа эрчийг бууруулж зүрхлээгүй. Би тууштай байх ёстой, би өөрийгөө багш нартаа болон найзууддаа сайнаар харуулах ёстой гэж өөртөө байн байн хэлдэг байлаа. Гэсэн ч, яг л тэгэхэд төсөөлж байгаагүй зүйл болсон. Манай тэргүүлэх багшийн талаар маргаан үүссэн бөгөөд сургуулийн захирал үймээний шалтгаан нь байлаа. Бүх багш, оюутнууд энэ талаар мэдсэн. Нэг өдөр хичээл дээр тэр багш биднээс энэ тухай ямар нэгэн зүйл мэдсэн эсэхийг асуухад бусад бүх оюутан “Үгүй” гэж хариулсан. Зөвхөн би л шударгаар “Би сонссон” гэж хариулсан. Тэр үеэс эхлээд тэр багш намайг түүний хажуугаас хатгасан өргөс мэт харж аливаа зүйлсийг миний хувьд хэцүү болгох, надаар хуулийг чанд сахиулах шалтгийг байн байн олдог боллоо. Ангийнхан маань надаас зай авч, ад шоо үзэж эхлэв. Тэд надаар доог тохуу хийж, доромжилсон. Эцэст нь, би энэ төрлийн тарчлааныг цаашид тэвчиж чадалгүй сургуулиас гарсан. Миний, амжилтанд хүрч бусдын оргилд байх хүсэл сүйрсэн нь энэ. Нүүрээрээ газарт шаан унаж ирээдүйнхээ өдрүүдийн тухай бодоод би үгээр хэлшгүй уйтар гуниг, дүнсгэр байдлыг мэдэрсэн. Би бодлоо: Миний амьдрал ингээд анзаарагдамгүй өнгөрнө гэж үү? Байр суурь, нэр хүнд, ирээдүй байхгүй. Ингэж амьдрах хэрэг юу байна аа? Тэр үед би энэ баримтыг үнэхээр хүлээн авахыг хүсэхгүй байсан, гэхдээ нөхцөл байдлаа өөрчлөх ямар ч найдваргүй байв. Би өөрийгөө мултлан гаргаж чадахгүй зовлон шаналал, найдваргүй байдлын дунд амьдарч байхад минь Төгс Хүчит Бурхан намайг аварч, миний зүрх сэтгэлд сөнөж мөхөөд байсан хүслийг дахин ноцоосон. Тэр үеэс эхлээд би бүхэл бүтэн шинэ амьдралыг эхэлсэн.

1999 оны 3 дугаар сар байлаа. Би санамсаргүй боломжоор сүүлчийн өдрүүдийн Төгс Хүчит Бурханы сайн мэдээг сонссон юм. Бие махбод болсон Бурхан дэлхий дээр ирсэн бөгөөд биднийг Сатаны ноёрхлоос аврахын тулд, унасан, зовж шаналсан амьдралаас биднийг салахыг зөвшөөрөхийн тулд, Тэр Өөрөө хүн төрөлхтөнтэй ярьж, удирдаж байгааг би мэдсэн. Ах, эгч нарын тэвчээртэй, хянамгай нөхөрлөлөөс би Бурханы зургаан мянган жилийн эзэгнэлтийн төлөвлөгөө, Бурханы махан бие болсны нууц, мөн ялзарсан хүмүүст бие махбод болсон Бурханы аврал хэрэгтэй гэдгийг, бүтээлүүд ямар мэдрэмжтэй байх хэрэгтэйг, энгийн хүнлэг байдлаа хэрхэн амьдруулан гаргах хэрэгтэйг, жинхэнэ хүний амьдрал гэж юу болох тухай гэх мэтчилэн урьд өмнө хэзээ ч сонсож байгаагүй олон үнэнийг сонссон… Би эдгээр үнэнээр маш гүнзгий удирдуулсан, эдгээр нь, энэ бол үнэн Бурханы ажил байсан гэдэгт намайг хатуу итгүүлсэн юм. Тэр өдөр ах, эгч нар бас амьдралын туршлагын тухай дуу дуулсан: “Гашуун өнгөрсөн үе болон өнөө үеийн сайхныг бодохоор Бурханыг би улам их хайрладаг”: “Өө бодитой Бурхан минь! Түүхийг минь сонсооч гэж би Танаас гуйя. Өнгөрсөн үеэ бодохоор би уйлдаг; зүрх сэтгэл минь харанхуй, гэрэлгүй байсан; амьдрал минь итгэл найдваргүй байлаа, амьдрал дахь зовлонгийнхоо талаар би ярьж чадсангүй, өдөр хоногийг дэмий өнгөрүүлж байлаа. Энэ нь яаж зүрх сэтгэлд минь гаслан учруулахгүй байх юм бэ? Өө бодитой Бурхан минь! Намайг сонсооч, өнгөрснөө бодохоор зүрх сэтгэл минь шаналж байна. Диавол Сатан намайг хорлож, завхруулж, унагаж байлаа. Таны үг намайг гэрэлтүүлж, харанхуйгаас хөтлөн гаргалаа. Өө жинхэнэ Бурхан минь! Өө жинхэнэ Бурхан минь! Зүрх сэтгэлийнхээ угаас би Танд хайртай.” Энэ нь түнэр харанхуйд удаан хугацаагаар байсан миний сүнсийг гэрлийн туяа адил гэрэлтүүлсэн, тэгээд би нулимсаа сад тавихгүй байж чадаагүй. Олон жилийн хавчлага, шударга бус байдал, уйтгар гуниг гэнэт хөнгөрөөд явчих шиг санагдсан. Миний сэтгэл нэлээн хөнгөрсөн мэт байв. Энэхүү догдлолоос гадна би, ядарч сульдсан, уйтгартай сүнсэнд минь халуун дулаан оромж олохыг зөвшөөрч сая сая хүмүүсийн дундаас намайг сонгосонд Бурханд бүр ч илүү талархсан. Тэр үеэс эхлэн миний амьдрал бүрэн өөрчлөгдөв. Би цаашид дүнсгэр, идэвхгүй байхаа больж бүхий л оюун санаагаа Бурханы үгийг уншихад, цуглаанд очиход, үнэний талаар нөхөрлөхөд зориулсан. Өдөр болгон бүрэн дүүрэн, бас аз жаргалтай байв. Хожим нь би Бурханаар өргөгдөж, сайн мэдээ номлох үүрэг гүйцэтгэж эхэлсэн. Би нэлээн урам зоригтой, эерэг хандлагатай байсан бас тодорхой хэв чанартай гэдэг бодит баримтын улмаас хэсэг хугацааны дараа миний ажил үнэхээр үр жимсээ өгсөн билээ. Би сайн мэдээний багийн удирдагчаасаа магтаал хүртэж чуулганы ах, эгч нар маань бас намайг хүндэлдэг болсон. Тэд сайн мэдээ номлох талаар ойлгоогүй зүйлсээ асуухаар над дээр ирнэ. Үүнийг ойлгож ухааралгүйгээр би өөртөө бага зэрэг сэтгэл хангалуун болж эхэлсэн бөгөөд ингэж бодлоо: Дэлхий дээр үнэхээр олон жил хүссэн нэр хүнд, байр сууриа чуулганд би ийм хурдан олж авлаа. Миний “баатар” тал эцэст нь өөрийн байх газраа оллоо! Хийсэн зүйлсээ хараад надад сэтгэл дүүрэн мэдрэмж төрж, үүргээ гүйцэтгэхийн тулд би илүү шаргуу ажилласан. Би ямар ч хэцүү хүндрэл бэрхшээлтэй тулгарсан түүнийг даван туулахын тулд хамаг чадлаараа хичээдэг байлаа. Чуулган надаар ямар ч зүйлийг хийлгэхээр зохицуулалт хийсэн бай хамаагүй би сайн дураараа дуулгавартай байж, түүнийг биелүүлэхийн тулд чадах бүхнээ хийж байсан. Би үүрэг хариуцлагаа сайн гүйцэтгээгүй учраас чуулганы удирдагч надтай харьцаж, миний талуудыг засах үе байсан. Би хэчнээн сэтгэлээр унасан байсан ч ялгаагүй гадна талдаа өөртөө шалтаг гаргахгүй. Хэдийгээр энэ цаг үед би нэлээн зовж шаналсан ч ах, эгч нарын дунд байр суурьтай, тэдэнд хүндлэгдэж байгаа цагт ийм үнийг төлөх нь зүйтэй мэт мэдрэмж надад төрсөн. Гэвч Бурхан хүмүүсийн тал бүрийг харж чадна. Хүний амьдралын талаарх алдаатай үзэл бодлыг маань өөрчлөхийн тулд, Бурханд итгэх итгэл мөн үүргээ биелүүлэхдээ гаргадаг цэвэр ариун бус байдлыг маань ариусгахын тулд Бурхан над дээр шүүлт, гэсгээлтийг туршилт болон цэвэршүүлэлтийг явуулсан.

Унасан хүний өөрчлөлт

Би хөдөө төрсөн. Би даруухан хамтралчин удмын гэр бүлээс гаралтай бөгөөд манай гэр бүлийнхэн цөөхүүлээ байсан учраас байнга дээрэлхүүлдэг байсан. Намайг 13-тай байхад нэг хүүхэд манай тосгоноос гадуурх хэн нэгэнд зодуулсан юм. Тосгоныхон аавыг маань үүнийг өдөөсөн гэж хилсээр буруутган манай гэрийг нэгжинэ, эд хөрөнгө хураана гэж хэлээд манай гахайнуудыг авч, тэр ч байтугай аавыг маань зодсон. Өөр тосгоны хүн манай загасны торыг аваад өөрийн юм шиг байлгаад байсан тохиолдол ч байлаа. Аав маань загасны тороо буцааж авахаар очиход тэр хүн өөрийн хүч чадал, нөлөөндөө найдаж аавыг зодсон. Мөнгө, хүч чадлын аль нь ч байхгүйгээ мэдэж байсан болохоор аав маань өөртөө бурууг үүрэхээс өөр аргагүй болсон юм. Ээж маань ах бид хоёрт ирээдүйд бид өөрсдийнхөө төлөө тэмцэх хэрэгтэй, хэзээ ч үүнтэй адил дарамттай амьдрах ёсгүй гэж хэлсэн. Залуу байсан бас нийгэм дэх шударга бус явдлыг жигшин зэвүүцсэнээсээ болоод би ирээдүйд бусдаас ялгарч гарах, тэдний хүндэтгэлийг хүлээх, хэзээ ч дарамтлуулахгүй байхаар шийдсэн. Тиймд би маш шаргуу суралцсан, гэхдээ би хангалттай ухаантай байгаагүй, их сургуульд орж чадаагүй, тэгээд армид хөгжих замыг хөөхөөр сонголт хийж холбоогоо ашиглан хялбархан орж чадсан.

Би эхлээд, удирдагч нартаа сэтгэгдэл төрүүлж идэвхтэй байдлаа харуулах, ирээдүйд дэвшихийн тулд бүх л хүнд, бохир заваан ажлыг авахаар булаацалддаг байлаа. Хэдий тийм боловч би хэчнээн хичээсэн ч ялгаагүй хэсгийн удирдагчийн албан тушаалд ч хүрч чадаагүй. Би байнга л инээдтэй байдалд орж, болхи хувцаслалт, арвич хямгач байдлаасаа болж нөхөддөө дээрэлхүүлж байсан нь ялгарах гэсэн миний хүслийг эрчимжүүлж байсан. Хожим нь тосгоны нэгэн найзынхаа зөвлөгөөнд үндэслэн армид үнэлэгдэх, дэвших нь шаргуу ажиллахаас бус харин бэлэг сэлт өгөхөөс шалтгаалдаг болохыг мэдэж авлаа. Хэдийгээр иймэрхүү зүйл жигшил төрүүлэм болохыг би олж мэдсэн боловч дэвших тэрхүү цорын ганц замыг сонгох хэрэгтэй болсон юм. Тиймд би эргэн тойрныхоо хэн бүхний адилаар удирдагч нартаа бэлэг өгөх, холбоо сүлбээтэй болохын тулд бүхий л хадгаламжаа авахаар шийдсэн; үүний дараа би эцэст нь, цэргийн академид элсэх боломжтой болсон. Гэхдээ сургуулиа төгсөөд надад, бэлэг өгөх хангалттай мөнгө байгаагүй учраас цайны газарт тогоочоор ажиллахаар томилогдсон, хожим нь цэргийн бэлтгэлийн албаны дарга болсон ч нэр төдий л хэрэг байв. Армид өнгөрөөсөн хэдэн жилийн дараа, хүнд сурталтнууд бэлэг өгөгчдийг хэзээ ч сахилгажуулдаггүй бөгөөд та тэдний гутлын улыг долоохгүйгээр юу ч биелүүлж чадахгүй гэдгийг би ойлгосон. Хэрвээ та нөхцөл байдлаа баттай хадгалъя гэвэл мөнгөтэй болох, бэлэг өгөх арга хэрэгсэл бүхнийг оролдоод үзэх хэрэгтэй, ингэхгүй бол таны ур чадвар хэчнээн гайхмаар байсан ч ялгаагүй юунд ч хүрэхгүй. Хүсэл тэмүүлэлдээ хүрэхийн тулд би мөнгө хийж, энд тэндгүй мөнгө босгож эхэлсэн: хүнс худалдан авахдаа би зориудаар үнийг нь өсгөж тоо хэмжээг нь ихэсгэж хэлээд өөртөө бага зэрэг бохир мөнгө авна; цэргийн бэлтгэлийн албаны бусад дарга нарын будаа худалдаж байгааг хараад би армиас нууцаар ачааны машинаар будаа худалдаж хэдэн зуун мянган юань хийсэн.

Зөв хүн байх арга замыг би эцэст нь олж харсан

Би жаахан байхаасаа л нэр төрийн төлөөх хүсэл маань байнга маш хүчтэй байсан бөгөөд хүмүүстэй харилцахаараа бусдын нүдэнд харагдах өөрийн дүр төрх, байр суурь, бас тэдний надад өгөх үнэлгээнд онцгойлон анхаардаг байсан. Тиймд би бусад хүмүүст таатай, тустай байх боломжийг олгоод, харин хүндрэл бэрхшээл, гомдол дургүйцлийг зүрх сэтгэлдээ зүгээр л булшилчихдаг байсан. Тэдгээр зүйлсийг би хэнд ч илэрхийлдэггүй байсан бөгөөд бусад хүмүүс хүндрэл бэрхшээлийг биеэр туулах юм бол тэдэнд туслах арга замыг байнга бодно. Тиймд эцэг эхийнхээ нүдээр харвал би сайн охин байв; би үнэхээр баяр баясгалан нь байсан. Хөршүүд болон найзуудынхаа нүдээр харвал би дүрэлзсэн халуун сэтгэлтэй, өгөөмөр хүн байсан юм. Гэрлэснийхээ дараа би нөхрийнхөө гэр бүлийнхэнтэй сайн харилцаатай байлаа. Хадам эгч, хадам ах нар маань хань ижилтэй болж гэрлэхэд би галзуу юм шиг л гүйж байв. Би мөнгө, хичээл зүтгэл аль алиныг нь гаргаж, хадмуудынхаа ачаанаас хуваалцсан. Тун ч удалгүй би сайн бэр, сайн том эгч болов. Үнэн хэрэгтээ би, бусад хүмүүстэй харилцаагаа хэвээр хадгалах гэж асуудлаас зайлсхийн хүн болгоны мэдрэмжийн төлөө санаа тавьж, тэдний илэрхийллийг хянан улмаар тэр дагуу нь ярилцдаг байсан учраас тэр үед өдөр бүр маш их ядарч бүр цөмдөө хүртэл эцэж сульдаад байсан. Би өөр хэн нэгний сэтгэлийг шархлуулахаасаа, тэднийг муу сэтгэгдэлтэй үлдээж нэр төрөө сэвтээхээс эмээдэг байлаа. Эдгээр “сайн нэр”-ийг олж аваад би сэтгэлдээ бардам мэдрэмж тээж, миний төлсөн үнэ ийм үнэ цэнэтэй гэж мэдэрдэг байсан. Хүний хувьд маш амжилттай явж байна гэж би өөрийгөө мэдэрнэ. Би дотроо үе үе бодно: Хэрвээ надад ямар нэгэн хүндрэл бэрхшээл тулгарвал найзууд, гэр бүлийнхэн, хөршүүд маань надад тусламжийн гараа сунгаж, намайг гай зовлонгоосоо салахад зайлшгүй тусална. Гэвч би “гүйцэтгэл”-дээ хүний хувиар баясан таашааж байхад хаанаас ч юм бүү мэд сүйрэл гараад ирсэн-энэ нь миний уран сэтгэмжийг бүрмөсөн сүйтгэж, үзэл бодлыг маань өөрчилсөн.

1991 оы 12 дугаар сарын 4-ний өдөр нөхөр маань аймшигтай авто осолд орсон. Түүний дэлүү задарч, элэг бөөр нь бас дотор эрхтэн нь асар их гэмтсэн. Тэр ямар ч хяналтгүйгээр цус алдаж байв. Тэр нэгхэн сарын дотор дөрвөн хагалгаанд орж 2000 миллитрээс илүү цус сэлбэлт хийлгэсэн. Тэгсэн ч, түүний амь нас дээсэн дөрөөн дээр л тогтож байлаа. Хэрвээ үргэлжлүүлэн цус сэлбэхгүй бол түүний шарх эдгэрэх боломжгүй гэж эмч хэлсэн. Тэр үед бид нэг байшин бариад дуусаж байсан, бас машин авчихсан байсан учраас маш их өртэй байлаа. Бидэнд эмчилгээний тийм өндөр төлбөрийг гаргах арга байгаагүй, эцэг эх маань бага эрэгтэй дүүг маань коллежид явуулах гээд хамаг эх үүсвэрээ шавхаад байсан юм. Тэдэнд бидэнд туслах ямар ч боломж байгаагүй, тиймд надад хамаатнууд, найзууддаа хандахаас өөр сонголт үлдээгүй. Гэхдээ намайг байнга тойрон хүрээлж байсан тэдгээр хүмүүс намайг хүлээн авахаас татгалзаж, надаас зугтаана гэж хэзээ ч төсөөлөөгүй. Би үнэхээр их гомдсон. Хожим нь би, бидний бага зэрэг тусалж байсан нэг хамаатан маань өөр хэн нэгэнд ингэж хэлснийг сонссон: “Бид тэдэнд мөнгө зээлүүлж чадаагүй. Тэр эдгэрэх боломж бараг л байхгүй, хэрвээ тэр үхвэл эхнэр нь өөр хүнтэй гэрлэчихнэ, тэгвэл хэн бидэнд буцааж төлөх юм? Тэр үхэхгүй үлдсэн ч үлдсэн амьдралдаа тахир дутуу болно гэж би мөрийцсөн ч чадна, тэгэхээр түүнд мөнгө зээлүүлнэ гэдэг зүгээр л хаяж байгаагаас өөрцгүй биз дээ?” Энэ хүйтэн, цэвдэг үгийг сонсоод би уйлахаас өөр юу ч хийж чадаагүй, учир нь энэ бол надад мөнгө зээлүүлэхгүй бүх хүмүүсийн дуу хоолой гэдгийг би мэдэж байсан. Гэхдээ үүнээс ч илүү урмыг маань хугалсан зүйл гэвэл миний нөхрийн гэр бүлийнхэн. Хадам эцэг эх маань мөнгөтэй нь илэрхий байсан боловч бидэнд 500 юань л өгсөн. Дараа нь тэд бидэнтэй данс тооцоо бодохдоо, нөхрийг маань эргэхээр эмнэлэгт ирэхдээ зарцуулсан замын зардал, хоол, жимснийхээ өртгийг хүртэл тооцсон. Нөхөр маань хоёр чинээлэг дүүтэй байлаа, тэд түүнийг эргэхээр эмнэлэгт ирэхдээ дундаасаа 500 юань л өгсөн. Хадмуудын өгсөн тэр жаахан мөнгө бидэнд далайд дусал нэмэр төдий л байсан. Энэ нь бидний бодит хүндрэлийг шийдэхэд тусалж чадаагүй. Зовж шаналж, итгэл найдвараа алдаад байх үедээ би банкнаас зээл авахаар хандтал банк миний өргөдөлд татгалзсан хариу өгөв. Эцэст нь, нөхрийнхөө эмчилгээнд өгөхийн тулд машинаа хямд үнээр худалдахаас өөр сонголт надад байгаагүй.

Би бусадтай ажиллаж сурсан

Бурханы нигүүлсэл болон өргөмжлөлөөр би чуулганы ахлагч байх үүрэг хариуцлагыг хүлээн авсан. Тэр үед би маш урам зоригтой байж, Бурханы өмнө ийнхүү шийдэв: Надад юу ч тулгарсан би үүрэг хариуцлагаа умартан орхихгүй. Би бусад эгч нартай сайн хамтран ажиллаж, үнэнийг эрэлхийлдэг нэгэн байх болно. Гэхдээ би шийдвэр гаргах төдийд л байсан бөгөөд нийцтэй ажлын харилцааны бодит байдалд хэрхэн орохоо мэддэггүй байв. Би хамтарч ажилладаг эгчтэйгээ холбогдож эхлэхдээ эхлээд үзэл бодол таардаггүй, маргах үедээ Бурханд хандан ухамсартайгаар залбирч хамтрагчаа буруутгахгүй байхад зүрх сэтгэл, сүнсийг минь хамгаалаач гэж гуйдаг байв. Гэхдээ би хамтран ажиллагчтайгаа зөрчилдөхгүйн тулд үйлдлээ хянахад л анхаарлаа хандуулдаг байсан учраас үнэнд нэвтэрч чадаагүй. Тийм учраас, цаг хугацаа өнгөрөхөд би эгчтэй улам ихээр санал зөрөх болсон. Нэг удаа би нэг эгчийг усалгааны ажилд нэр дэвшүүлэхийг хүссэн ч хамт ажиллаж байсан эгч түүнийг сайн биш гэж хэлэв. Би нэр дэвшүүлэх хүнээ сольсны дараа тэр эгч сайн биш байна гэж хэлсэн хэвээр байлаа. Би даруй сэтгэл гонсойж ууртайгаар: “Хэн ч сайн биш, зөвхөн та л сайн!” гэж хэлэв. Тэгээд би энэ асуудлыг дахиж сөхөөгүй. Тэр энэ тухай асуухад нь би уурсан: “Та өөрийн хүссэн хүнээ л сонго! Надад хамаагүй!” гэж хэлсэн. Үүнээс хойш, ямар нэгэн санал зөрөлдөөн болоход түүнийг юу ч хэлсэн би ямар нэгэн зүйл хэлэхгүй, ингэвэл зөрчилдөөнөөс зайлсхийж чадна гэсэн бодолд хязгаарлагддаг байлаа. Заримдаа үүнийг бариад байж тэвчихгүй болоход би хаа нэгтээ нуугдан өөрийгөө буруутай гэж мэдрэн уйлдаг байв. Эцэст нь би, өсөлт хөгжлийн талаар хайхрахаа болив; Би ингэж бодлоо: Та чадваргүй юм гэж үү? Тэгвэл та өөрөө хий! Би танд зүрх сэтгэлийнхээ хүслийн дагуу үйлдэхийг зөвшөөрч, өөрийгөө тэнэг байдалд оруулахыг чинь харж байя! Би суугаад, түүнийг шоолон инээхийг хүссэн ийм хорон хандлагатай болсон. Хожим нь нэгэн удаа, дүүргийн хэрэгцээнд зориулан би нэг эгчид байр хөлслүүлэв. Үүнийг хараад би ингэж болох юм байна гэж итгэв. Үүнийг харуулах гэж би бас дүүргийн нэг эгчийг авчраад түрээсийн урьдчилгааг бүгдийг төлсөн. Энэ хэргийг бүхэлд нь би шийдэж, зохион байгуулсан бөгөөд сэтгэл нэлээн хангалуун байв. Хамт ажиллаж байсан эгч намайг магтаж, дэмжинэ гэж би бодсон. Цочирдмоор зүйл гэвэл, хамтран ажиллагч маань над дээр яг л хүйтэн ус цутгаж байгаа мэт үүнийг үгүйсгэж: “Ердөө ч үгүй! Зохистой давхарт биш байна!” гэж хэлэв. Энэ нь миний уурыг үнэхээр хүргэсэн юм. Би бодлоо: Чи тэр байрыг бүхэлд нь хараа ч үгүй байж шууд л үгүйсгэж байна. Энэ бол үнэхээр биеэ тоосон хэрэг! Улмаар бид, өөр өөрийнхөө үзэл бодлыг барьсан хэвээр нэг нь ч бие биедээ бууж өгөхийг хүссэнгүй. Дараа нь би, Бурханы үгийн харилцан яриаг ч сонсooгүй. Бодох тусам би түүнийг буруутай гэж мэдэрч байв. Миний байдлыг зориудаар хүндрүүлэхийн тулд тэр надаас ахмад гэдгийгээ ашигласан. Түүнийг дахин дахин тэвчиж байсан, гэтэл тэр надад ийм маягаар хандсан хэвээрээ байна гэж би бас бодов. Энэ тухай бодох тусам, надад буруутсан мэт санагдаж, харанхуйд бүрэн орхигдож, Ариун Сүнсний ажлыг алдах хэмжээнд хүрэв. Тэр үеэс эхлээд би түүнтэй хамтран ажиллахыг хүсэхгүй байв. “Үүнийг шийдвэрлэхэд хэцүү байгаа юм чинь зүгээр л нуугдъя” гэж би бодлоо. Тэр үедээ би ийм нөхцөл байдал нэлээн аюултай гэдгийг ч бас мэдэж байсан.

Муу зүйл хийхээс сэргийлж аль болох хурдан үүрэг хариуцлагаа солих хүсэлт гаргах, түүнийг өөр хэн нэгэнтэй хамтран ажиллуулах нь илүү дээр гэж би бодов. Тэгээд би халагдах хүсэлтээ бичихдээ өөрийн өчүүхэн хэмжээ, өрсөлдөх чадваргүй байдлаа шалтаг болгон ашигласан бөгөөд үүнийгээ дараа нь хэрэг явдлын хэсэгт хүргүүлэв. Төд удалгүй, дүүргээс ирсэн эгчтэй уулзахдаа би халагдсан тухайгаа хэлсэн. Тэр тэгэхэд надад ялагдал болон буултыг хүлээн авах зарчим мөн хүмүүсийг аврахын тулд өгч байгаа Бурханы гайхалтай анхаарал халамжийн талаар надтай ярилцав. Гэвч би зүрх сэтгэлээ хатууруулсан бөгөөд зөөлрүүлээгүй юм.

Шүүлт бол гэрэл

Миний нэрийг Зао Шиа гэдэг. Би жирийн нэг гэр бүлд төрсөн. “Хүн явсан газар бүртээ нэрээ үлдээдэг, шувуу ниссэн газар бүртээ ганганадаг”, “Хүн нэрээ, тогос өдөө”, “Мод мөчрийнхөө төлөө, хүн нэр нүүрнийхээ төлөө амьдардаг” хэмээх онч мэргэн үгс, нэр төр болон нүүр царай надад ялангуяа чухал болсон. Миний хийсэн бүх зүйл, хүмүүсээс магтаал, сайшаал, талархал хүртэхийн тулд л байсан. Гэрлэснийхээ дараа би өөртөө: би бусад хүмүүсээс илүү чинээлэг амьдарна; би настай хүмүүст хэрхэн ханддаг тухай эсвэл миний биеэ авч явах байдал, зан авирын талаар сөрөг зүйлс хэлэхийг хэнд ч зөвшөөрөхгүй; хүүхдүүдээ алдартай их сургуульд заавал явуулна, тэдний ирээдүй сайн байна, улмаар би нүүр царайдаа өнгө нэмнэ гэсэн зорилго тодорхойлсон. Тийм учраас, би хадмуудтайгаа хэзээ ч маргалддаггүй байсан. Заримдаа тэд надад хатуу үг хэлэхэд би тэдэнд хариу хандлага үзүүлэхийн оронд нуугдаад уйлтлаа цөхрөн шаналдаг байлаа. Бусад хүмүүс Хятадын шинэ жил болон бусад баяраар эцэг эхдээ хувцас худалдан авч байгааг харвал би нэн даруй хадам ээждээ хувцас худалдаж авахаар явдаг бөгөөд энэ нь хамгийн сайн чанартай байх ёстой. Хамаатан садан айлчилж ирэхэд нь би хоол хүнс худалдан авах, хоол хийхэд нь тусалдаг. Энэ нь бага зэрэг хэцүү, ядаргаатай байх үед ч гэсэн би бүрэн дүүрэн хүсэлтэй хэвээр л байдаг байлаа. Би бусдаас дутах вий гэж эмээсэндээ охиноо төрүүлээд сар болоод л шууд ажил руугаа буцаад явсан. Үр дүнд нь охин маань тэжээлийн дутагдалтай, хөхний сүүгээрээ хооллож чадахгүй болохоороо яс, арьс болсон. 100 тэжээлийн тариа хийсний дараа л түүний нөхцөл байдал сайжирсан бол би үхтэлээ ядарч өдөр болгон нуруу өвддөг байв. Хэдийгээр хэцүү, ядаргаатай байсан ч би бэрхшээлийг тэвчиж, сайн нэр олохын тулд цуцалтгүй ажилласан. Хэдхэн жилийн дотор би тосгондоо алдартай бэр болж манай гэр бүл хөрөнгөжсөн бөгөөд эргэн тойрны хүмүүсийн атаархлыг төрүүлсэн. Үр дүнд нь манай хадмууд, хөршүүд, хамаатан садан, найзууд бүгд намайг гэх магтаалаар дүүрсэн. Орчин тойрныхоо хүмүүсийн магтаал сайшаалтай тулгараад миний бардамнал маш ихээр хангалуун байдаг байв. Сүүлийн хэдэн жилүүдийн зовлон шаналал маань талаар өнгөрөөгүй гэж би мэдрэн дотроо өөртөө сайрхан бардамнаж байлаа. Хэдий тийм боловч хадам ах маань гэрлэсний дараа миний амгалан амьдрал тасалдсан. Түүний эхнэр намайг хадам ээжийн хөрөнгөнд шунаснаас үүдсэн сэдэл хөшүүрэг бүхий гэж хэлэн надтай байнга ёжилж ярьдаг байсан. Тэр, манай хадам ээжийг өрөөсгөл хандлага барьдаг, тэдэнд өгдгөөсөө илүү ихийг бидэнд өгдөг гэж байнга хэлдэг, тэгээд үр дүнд нь бид байнга маргалддаг байлаа. Би маш их цөхөрч буруугүй гэдгээ хамгаалахын тулд олон нийтийн өмнө түүнтэй маргахыг хүссэн, гэхдээ энэ нь хүмүүсийн сэтгэлд миний бүтээн байгуулсан сайн дүр төрхийг маань сүйтгэж болно. Тийм учраас би өөрийгөө хүчлэн хорьж, цаашид тэвчиж чадахгүй болох үедээ ганцаараа сайн уйлж авна. Дараа нь, гэр бүлийн миний талд шилжсэн газрыг эзэмших аз хадам эгчид тохиож, энэ нь намайг уур хилэнгээсээ болж чичрэн дагжиж хэдэн өдрөөр юм идэж уухгүй байхад хүргэсэн.Тэр ч байтугай би түүнтэй дайтахыг хүсэж байлаа. Гэвч энэ нь намайг нэр нүүрээ алдахад хүргэнэ, миний нэр хүндийг сүйтгэнэ, эргэн тойрныхон маань намайг дорд үзнэ гэж бодоод би бүгдийг нь хав дарсан, харин сэтгэл дотроо тарчлан үнэхээр их дарлуулж байгаа мэт санагдсан. Амьдрах үнэхээр зовлонтой, ядаргаатай мэт санагдан ийм амьдралын төгсгөл хэзээ ирэхийг мэдэхгүйгээр би бүхий л өдөржин шаналж байв.