Үр дүнгүй ажлын жинхэнэ шалтгаан

Сүүлийн үед чуулганд очих үед зарим хүмүүс надтай нөхөрлөл хийсний дараа сөрөг, сул дорой, цаашид эрэлхийлэх идэвхгүй болсон гэж ахлагчид, ажилчдын хэлж байгааг би удаа дараа сонсох болов. Зарим нь Бурханд итгэх нь хэтэрхий их бэрхшээлтэй гэж бодон, Бурханыг буруугаар ойлгож байв. Зарим нь надтай уулзахаас өмнө нөхцөл байдал нь зүгээр байсан ч намайг харангуутаа маш их дарамт мэдэрч, тухгүй байх болсон гэж байв... Энэ бүгдийг сонсоод миний зүрх үхэж, надад маш буруу зүйл тохиолдсон мэт санагдав - нөхөрлөлд ирэх болгондоо би хэд хоног үлдэж, тэдний асуудлыг шийдэхийн тулд би Бурханы үгийн хязгааргүй олон ишлэлийг уншин судалж, амаа хаттал ярьж байсан бөгөөд энэ бүх хугацаандаа хүчин чармайлт маань үр дүн өгч байна хэмээн бодож байлаа. Бүх зүйл ингэж эргэнэ хэмээн би бодож байсангүй. Яагаад ийм зүйл болсон юм бэ? Энэ асуултыг бодонгоо би Бурханд залбирав. “Өө Бурхан минь, болсон бүх зүйлд би буруутай гэдэгтээ итгэж байгаа ч яг хаана яаж алдсанаа мэдэхгүй байна. Намайг удирдамжаар хангаж өгөхийг Танаас гуйж байна. Ингэснээр би өөрийнхөө алдаа дутагдлын талаар илүү сайн мэддэг болж магадгүй. Би Таны гэгээрлийг хүлээж авахад бэлэн байна.”

Шударга хүн байх нь амаргүй

Бурханы үгээр хооллож, ундлан, номлол сонсох замаар шударга хүн байхын ач холбогдлыг би ойлгож, үнэнч шударга хүн болохын төлөө хичээн ажиллаж эхэлсэн. Хэсэг хугацаа өнгөрсний дараа би шударга хүн байх эхлэлээ олж авсан юм. Жишээлбэл: Залбирах эсвэл хэн нэгэнтэй ярилцах үедээ би үнэнийг, чин сэтгэлээсээ ярьж чаддаг байсан; мөн өөрийн үүргийг биелүүлэх явдлыг нухацтайгаар авч үзэж чаддаг, завхралаа илчлэх үедээ бусад хүмүүст өөрийгөө нээж чаддаг байсан. Үүнээс болоод би, үнэнч шударга байх нь хэрэгжүүлэхэд нэлээд амархан бөгөөд энэ нь огтхон ч, “Олон хүн шударгаар ярьж, үйлдсэний оронд тамд унасан нь дээр гэж үздэг” хэмээн Бурханы үгэнд хэлэгдсэн шиг хэцүү биш гэж бодсон. Завхарсан хүний хувьд шударга хүн болох нь үнэхээр амар биш гэдгийг би туршлагаараа нэлээд хожуу ойлгож чадсан юм. Бурханы үг үнэхээр туйлын үнэн, ямар ч хэтрүүлэггүй байдаг.

Нэг өдөр нийтлэл хянан засварлаж байхдаа би дүүргийн редакцийн багийн нэгэн эгч өгүүлэл бичих, хянах, аль аль талаар надаас илүү байгааг анзаарав. Тэгээд би “Түүний хянасан өгүүлэлд би илүү хатуу хандах ёстой, хэрэв удирдагчид түүнийг ажлаа надаас илүү сайн хийж байгааг харвал түүнийг дэвшүүлнэ, энэ нь миний байр суурийг эрсдэлтэй болгоно” гэж бодлоо. Энэ санаа надад төрсний дараа би өөрийгөө дотроо буруутгав. Эргэцүүлж, задлан шинжилснийхээ дараа би энэ нь, нэр алдар, ашиг хонжооны төлөө тэмцэл, жинхэнэ авьяастанд атаархаж, өөрөөсөө бусад хүнийг гадуурхаж байгаагийн илрэл гэдгийг ухаарлаа. Нэгэн уулзалтын үеэр уг нь би өөрийнхөө завхралыг ил тод зарлахыг хүсэж байсан боловч ингэж бодсон юм: Хэрвээ би өөрийн муу санааны талаар ярьвал миний хамтрагч болон гэрийн эзэгтэй намайг яаж харах бол? Тэд, зүрх сэтгэл нь хэтэрхий хорлонтой, уг чанар нь хэтэрхий муу муухай юм гэж хэлэх болов уу? Ер нь мартъя, хэлээгүй нь дээр юм байна. Энэ бол зүгээр л нэг бодол байсан, би ямар үнэхээр үүнийг хийсэн биш дээ. Ингээд би, өөр нэгэн хүн нийтлэл засахдаа надаас дээр байгааг хараад би ажлаасаа халагдах вий дээ гэж маш их сандарч байснаа хальт дурдаад харин өөрийн жинхэнэ харанхуй талыг нуугаад өнгөрөв. Дараа нь зүрх сэтгэлийн минь доторх буруушаалт ихээхэн нэмэгдсэн. Ингээд би, энэ нь зөвхөн нэг удаа л тохиолдоно, харин дараагийн удаа би үнэнч шударга хүн байхын төлөө ажиллах болно гэж Бурханы өмнө тангарагласан юм.

Сүнсний архаг өвчин атаархал

Нэг эгч бид хоёр хамтран өгүүлэл хянах болсон. Бидний уулзалтын үед, дуу, бүжиг, Бурханы үгийг хүлээн авах эсвэл үнэнийг дамжуулан хүргэх аль нь ч байсан тэр бүх талд надаас илүү сайн болохыг би ухаарсан. Эзэн гэр бүлийн ах эгч нар бүгдээрээ түүнд сайн байдаг бөгөөд түүнтэй их ярилцана. Үүнээс болоод миний сэтгэл санаа нэлээн тогтворгүй болж түүнийг байгаа үед надад орон зай байхгүй мэт санагдах хэмжээнд хүртэл таагүй мэдрэмж төрөх болсон. Түүнээс залхах мэдрэмжийг би зүрх сэтгэлдээ мэдэрч эхэлсэн бөгөөд үүргээ биелүүлэхдээ түүнд хань болохыг хүсэхгүй байлаа. Түүнийг яваасай тэгвэл ах эгч нарт би таалагдаж, миний тухайд их бодно доо хэмээн хүсдэг байв.

Нэг өдөр удирдагч бидэн дээр ирлээ. Туулан гарч буй сэтгэл хөөрлийн маш нарийн шүүлтүүд нь түүний байдлыг сөрөг болгож байгаа учраас нөгөө эгч маань өөр ажил үүрэгт томилогдохыг хүссэн. Түүнийг ингэж хэлэхэд би маш их баярлан догдлов. Чамайг яваасай гэж би байнга хүсдэг байсан. Хэрвээ чи явах юм бол би таагүй байдлаасаа гарна гэж бодсон. Тийм учраас удирдагч түүнд нэн даруй өөр даалгавар өгөөсэй гэхээс би тэсэж ядан байлаа. Гэтэл, юмс миний хувьд буруугаар эргэж удирдагч түүнд шинэ даалгавар өгөөгүйгээр барахгүй үнэнийг тэвчээртэйгээр дамжуулж, нөхцөл байдлаа өөрчлөхөд нь тусалсан. Үүнийг хараад би маш их бачимдаж тэр эгчийг яваасай гэж бүр их хүссэн юм. Хэрвээ тэр энэ удаа явахгүй бол би хэзээ энэ таагүй байдлаасаа гарах юм бэ гэж бодсон. Үгүй ээ, түүнийг хурдхан явуулах арга замыг би бодож олох хэрэгтэй. Улмаар эгчийг байхгүй үед би боломжийг ашиглан дараах зүйлсийг удирдагчид хэлсэн: “Түүнд сэтгэл зүйн нарийн шүүлт байнга тохиолддог бөгөөд өгүүлэл хянах ажилдаа төвлөрөхөд нь саад болдог. Тэр одоо Ариун Сүнсний ажлыг алдсан байгаа тул өгүүлэл хянах боломжгүй байна. Энэ нь өгүүллийг хянан засварлах чуулганы ажилд аль хэдийнэ нөлөөлсөн. Та түүнд шинэ ажил өгөх хэрэгтэй байж магадгүй. X эгч өгүүлэл бичихдээ илүү сайн, та түүнийг өгүүлэл хянуулахаар сонгох хэрэгтэй. Тэр миний хамтран ажиллаж байгаа эгчээс илүү боловсронгуй болгох чадвартай байж магадгүй.” Ингэж хэлж дуусангуут Бурханы үг надад ирсэн: “Харгис, балмад хүн төрөлхтөн! Хуйвалдаан, далд явуулга, бие биетэйгээ сөргөлдөх байдал, нэр хүнд эд баялагийн төлөөх тэмцэл, харилцан аллага хядлага энэ бүхэн хэзээ төгсөх вэ? Бурхан хэдэн зуун мянган үг хэлсэн боловч хэн ч ойлгож ухаараагүй. … Өөрсдийн байр сууриа хадгалахын тулд бусдыг дарлаж, ялгаварлан гадуурхдаггүй хичнээн хүн байна вэ?” (Үг нь махбодоор илэрсэн номын “Ёрын муу хүмүүс шийтгэгдэх ёстой”-оос) Бурханы шүүлтийн үгтэй тулгараад надад Бурхан нүүрэн дээр минь хатуугаар сануулж буй мэт мэдрэмж төрсөн. Би тэр даруй дагжин чичирч, дөнгөж сая хэлсэн үгнээсээ айхгүй байж чадсангүй. Би, Бурханы үгээр илчлэгдсэн “Өөрсдийн байр сууриа хадгалахын тулд бусдыг дарлаж, ялгаварлан гадуурхдаггүй хичнээн хүн байна вэ?”

Гамшгаас сэргийлэх цорын ганц арга зам

Сичуаны газар хөдлөлтөөс хойш би хэзээ нэгэн өдөр байгалийн гамшигт өртчих вий гэж байнга айдаг болсон. Ялангуяа гамшиг өсөн нэмэгдэхийг, газар хөдлөлт ойр ойрхон болж байгааг хараад нүүрлэн буй мөхлийн талаарх миний айдас бүр ч ихэссэн. Үр дүнд нь би, хэрвээ газар хөдлөлт болбол ямар арга хэмжээ авах ёстойгоо эргэцүүлэн бүхэл өдрийг өнгөрөөдөг болсон юм.

Нэг өдөр үдийн хоолны үеэр эзэн гэр бүлийн маань эгч ердийнхөөрөө зурагтаа асаахад нэвтрүүлэгч газар хөдлөлтөөс сэргийлэх арга хэмжээний тухай ярьж таарсан. Газар хөдлөлтийн тохиолдолд та хаалгаар задгай талбай руу гүйн гарч нуран унаж буй барилгын улмаас гэмтэхээс сэргийлэх хэрэгтэй. Хэрвээ та зохих цаг хугацаанд шилжин байрлаж чадахгүй бол ор, ширээн доогуур эсвэл буланд хоргодох хэрэгтэй... Үүнийг сонсоод амиа аврах шийдэл олсон мэт мэдрэмж надад төрж урьдчилан сэргийлэх эдгээр арга хэмжээг ой ухаандаа хурдхан шиг хадгалаад авлаа. Ингэснээр би газар хөдлөлт болсон тохиолдолд өөрийн амиа аварч чадна. Үдийн хоолны дараа би өрөө рүүгээ буцаж очоод байшингийн дотор болон гадна талыг ихэд ажиглан хараад харсан зүйлдээ маш их урам хугарлаа. Орон доогуур зөндөө их новш хураачихсан, нуугдах сул зай байсангүй. Байшингаас гадагш харахад миний зогсож байсан газраас 100 метрийн зайд байх бүх байшин 5 эсвэл 6 давхар өндөр бөгөөд өөр хоорондоо маш ойрхон баригдсан ажээ. Би өөрийн байшингаасаа зугтаан гарлаа ч гэсэн үхтэлээ сүйрэх бололтой. Энд үүргээ биелүүлэх нь надад хэтэрхий аймшигтай санагдлаа. Дүүргийн удирдагчийг ирж, намайг хөдөөний гэр бүл рүү сольж өгөхийг хүлээх хэрэгтэй болов. Ингэвэл, хэрвээ газар хөдлөлт болбол задгай талбай руу гүйн гарахад хялбар байх болно. Гэтэл надад дараах асуудал тулгарна: өгүүлэл хянах ажлаа хийхэд би гол төлөв дотор ажиллах шаардлагатай тул хөдөө амьдарсан ч гэсэн амь нас маань эрсдэлтэй хэвээр байх юм байна. Дүүргийн удирдагчаас хоёрдогч шугамын сайн мэдээний баг руу шилжүүлж өгөхийг хүсэж болох юм. Тэгээд би өдөржин гадаа байх ба гэрт байснаас илүү аюулгүй байна. Ганц асуудал гэвэл дүүргийн удирдагч хэзээ ирэхийг л би мэдэхгүй байлаа. Энд байх хугацаандаа амьдрах газраа бэлтгэх хэрэгтэй. Тэгээд би өдөр бүр айдастай амьдарч өгүүлэл хянах ажилдаа төвлөрч чадахгүй байв.

Цайлган хүмүүс шудрага хүмүүс байх албагүй

Би өөрийгөө нийтэч, шулуухан төрлийн хүн гэж үздэг. Би хүмүүстэй маш шулуухан ярьчихдаг, хэлэхийг хүссэн зүйлээ тойруулаад байлгүй шулуухан хэлчихдэг. Хүмүүстэй харилцахдаа ч тэр би хэтэрхий шулуухан талдаа. Бусдад хэтэрхий амархан итгэснээсээ байнга мэхлэгдэж, дооглуулна. Зөвхөн чуулганд явсаны дараагаар би өөрийн гэж дуудаж болохоор газраа олсон юм. Би өөртөө ингэж бодов: Өмнө нь миний цайлган зан сул тал минь болж, бусдад намайг амархан мэхлэгдэхэд хүргэдэг байсан, харин чуулганд Бурхан нийгмийн элэг доог болсон хүмүүсийг, шудрага хүмүүсийг хүсдэг, тиймээс би хэтэрхий цайлган байхдаа санаа зовох шаардлагагүй болсон. Би ялангуяа Бурхан шудрага бөгөөд эгэл хүмүүсийг хайрладаг бөгөөд зөвхөн шудрага хүмүүс Бурханы авралыг хүртэнэ гэдгийг сонсоод тайтгарсан. Ах эгч нар маань өөрсдийнхөө урвамтгай уг чанараа таньж мэдсэн ч, өөрчлөж чадалгүй, ямар их зовж байгааг хараад, би шулуун шудрага зантай болохоор ийм зовлонг туулах шаардлагагүйдээ улам их тайтгарсан. Нэгэн өдөр Бурханы илчлэлтийг хүлээн авсаныхаа дараа, би бодож байсан шигээ бас тийм ч шудрага хүн биш гэдгээ эцсийн эцэст ухаарав.

Нэг өдөр Бурханы нөхөрлөлийн үеэр ийн хэлэхийг сонсов: “Үнэнч шударга хүмүүс бол ... өрөвдөлтэй, олиггүй, тэнэг эсвэл цайлган биш... Иймээс нийгэмд зовж, гадуурхагдаж, уулзсан хүн болгондоо дээрэлхүүлж, хууртагдаж байдаг учраас чи бол үнэнч шударга хүн гэж бодон энэ титмийг толгой дээрээ бүү тавь. Энэ нь туйлын буруу... Үнэнч шударга байх гэдэг нь, зүгээр л илэн далангүй, шулуун шударга байгаа бол хүмүүс үнэнч шударга юм гэж хүмүүсийн төсөөлдөгтэй адил биш, ийм байдаггүй юм” (Христийн ярианы тэмдэглэл номын “Үнэнч шударга байхын тулд өөрийгөө бусдад нээх ёстой”).

Сатаны гүн ухаан урхинд оруулж, доройтуулдаг

Тодорхой хугацааны өмнө ажлын шалтгаанаар сүмээс намайг нэгэн гэр бүлд түр байршуулах болсон юм. Тухайн гэр бүлийн ах, эгчтэй хийсэн анхны нөхөрлөлийн үеэр “Бид нөхөрлөлийн үеэр залбирал үйлдэхээс хамгийн их айдаг. Өөрөө бие даан залбирахдаа юу хэлэхээ мэддэг ч нөхөрлөл дээр залбирахад хэлэх үгээ мэдэхээ байчихдаг” гэв. Үүнийг сонсоод би “Хэрэв бид нөхөрлөлийн үеэр залбирахгүй бол Ариун Сүнсний ажлыг хүлээн авч чадахгүй болж, харилцаа маань ч үр дүнд хүрэхгүй юм байна. Бид заавал залбирах ёстой!” гэж бодов. Гэхдээ дараа нь дахин бодож үзээд, тэднийг залбирахаас үнэхээр айдаг гээд байхад би тулган шаардвал миний талаарх үзэл бодол нь өөрчлөгдчих юм болов уу гэж бодов. Өгүүлэл хянан засварлах ажил үүргээ биелүүлэхийн тулд би энэ айлд урт хугацаанд байрших шаардлагатай байсан юм. Тэдний хүслийг үл тоовол миний талаар өөр үзэл бодолтой болж, намайг гэртээ байлгах хүсэлгүй болвол яах вэ? Тиймээс би тэдний хүслийг зүгээр л дагасан нь дээр гэж бодов. Ингэснээр дараагийн сарын туршид бид нөхөрлөлийн үеэр огт залбирсангүй. Энэ нь Бурханы сайн мэдээний тухай харилцан яриаг сонирхолгүй, уйтгартай болгож, Ариун Сүнсний гэгээрэл тэр чигтээ үгүй болоход хүргэв. Мөн бид сэдвээсээ хазайж, өөр зүйлсийн тухай ярих нь элбэгшив. Аажим аажмаар ах, эгчийн байдал улам хэвийн бус болж, нөхөрлөл зохион байгуулах хүсэл нь ч багасав. Нөхөрлөлийн үеэр тэд зүүрмэглэдэг болж, өдөр тутмын амьдралдаа Бурханы үгийг идэж, уух тал дээр ч ач холбогдол өгөхөө болив. Цаг зав олдох болгонд зурагт үзэж, надад ч тийм сайн хандахаа больж, надтай харилцахдаа илт дурамжхан байдаг болов. Ийм нөхцөл байдалтай тулгарсан надад маш хэцүү санагдаж, учраа ч ойлгохоо байв: Би бүхий л зүйлд тэдний хүслийг дагаж, тэднийг хэзээ ч гомдоож, уурлуулж байгаагүй. Тэд надад яагаад ингэж хандах болов?

Сатаны номнууд биднийг хордуулж чадна

Залуу байхдаа хангалттай суралцаагүй бас мэдлэггүй байсан болохоор нөхөр бид хоёр амьдралаа хоёр нарны хооронд борви бохисхийлгүй өнгөрүүлсэн гэж би байнга боддог. Тийм учраас би хэчнээн их, яаж ч зовсон бай хамаагүй хүүхдүүдээ сургуульд явуулж тэднийг ямар нэг зүйлд сургана, тэд бидний зам мөрийг битгий дагаасай гэж шийдсэн. Энэ шийдвэртээ хөтлөгдөн, том охиноо техникийн сургуульд, том хүүгээ их сургуульд явуулахын тулд нөхөр бид хоёр энгийн байдлаар идэж, хувцаслан цент нэг бүрийг хэмнэсэн. Гэхдээ бид дахиад хоёр хүүхэдтэй бөгөөд тэднийгээ их сургуульд явуулахын тулд миний нөхөр ажил хийхээр гэрээсээ жилээр явах болдог байсан, би ч бас зүгээр суудаггүй байлаа; үүрийн гэгээнээс үдшийн бүрий хүртэл тариан талбайд ажиллаж, гэртээ гахайнуудаа арчилж тордоно. Фермийн ажил хэтэрхий ядаргаатай байх үе бүрт зүгээр л болихыг хүсдэг байлаа. Гэхдээ өнөөдрийн нийгэм ямар их өрсөлдөөнтэй байгааг, хэрвээ би хүүхдүүдээ сургуульд явуулахгүй бол тэд ирээдүйд над шиг л шавар шавхайн дунд ажиллана, тэд хэзээ ч юунд ч хүрэлгүй дорд үзэгдэх болно, зөвхөн их сургуульд орсноор сайн ажил олж, албан тушаалтан болж амжилтанд хүрнэ, өөрсөддөө ирээдүйг олж авна, бидэнд алдар цууг авчирна хэмээн бодоход миний зовсон, ядарч зүдэрсэн нь тийм үнэтэй мэт санагддаг байв. Тэгээд би өдөр болгон сэрэхдээ өөрийгөө байнга ажилтай завгүй байлгадаг бөгөөд Бурханы үгийг идэж уух, ердийн сүнслэг амьдралд зориулах цаг тэр ч байтугай чуулганы ердийн амьдралд зориулах эсвэл үүргээ биелүүлэх цаг байдаггүй байсан. Гэхдээ би энэ талаар юу ч бодолгүй Бурханы харилцаанаас дараах үгсийг сонсох саяхны үе хүртлээ хүүхдүүдийнхээ төлөө ясандаа тултал үргэлжлүүлэн ажилласаар байлаа: “Хүүхдүүд нь амжилттай байгаасай гэж хүмүүс бүгд найддаг. Өөрсдийнх нь хүүхдүүд алдартай их сургуульд орж, тусгай судалгаа шинжилгээ хийж, эрдмийн зэрэг хүртэж, дараа нь бусдаас ялгарч, нийгэмд хөлөө олно гэж хүн бүхэн найддаг. Хүмүүст бүгдэд нь ийм үзэл бодол байдаг бөгөөд ‘Бусад эрэл хайгуулын үнэ хүнд өчүүхэн, ном эрдэм сурах нь бүхнээс давамгай’ хэмээх үгнээс болж бүгдээрээ өөрсдийнхөө хүүхдийг өндөр боловсролтой болоосой гэж хүсдэг. Цаашлаад орчин үеийн энэ нийгэмд өрсөлдөөн тун ширүүн байдаг. Хэрвээ тэд их сургуулийн зэрэггүй эсвэл нийгэмд хөлөө олоогүй бол ирээдүйд амин зуулга нь асуудал болдог. Энэ бол хүн бүхний сэтгэхүй ба үзэл санаа юм... Гэхдээ тэд тийм боловсрол хүлээн авсны дараа хэчнээн их хор болон Сатаны хэчнээн их үзэл санаа, онол тэдэнд шингэж байгааг чи бодож үзсэн үү? ... Нэг л өдөр, хүүхдүүд чинь эргэн ирж, чи тэдэнд Бурханд итгэх тухай хэлэх ба тэд дургүйцдэг. Үнэний талаар тэдэнд хэлсний чинь дараа тэд чамайг тэнэг гэж хэлж, чамайг шоолж, чиний хэлсэн зүйлийг дооглодог. Тэр үед чи: ‘Өө, хүүхдүүдээ ийм сургуульд явуулж ийм боловсрол эзэмшүүлэх нь буруу зам байж. Би буруу зам сонгосон байна, гэхдээ одоо харамсахад хэтэрхий оройтжээ’ гэж бодох болно. ... Бурханы шаарддаг үзэл бодол, санааг бүрэн хүлээн зөвшөөрүүлж эсвэл Бурханы шаарддаг төрлийн хүн байлгахын тулд хэн ч тэднийг Бурханы өмнө аваачихыг хүсдэггүй. Хүмүүс үүнийг хийх дургүй байдаг ба хийж зүрхэлдэггүй. Хэрвээ тэгвэл хүүхдүүд нь нийгэмд амь зууж чадахгүй, эсвэл ирээдүйгүй байх болно гэдгээс тэд гүнээ айдаг. Ийм үзэл бодол юуг төлөөлж байна вэ? Хүн төрөлхтөнд үнэн болон Бурханд хандах сонирхол, үнэмшил, цаашлаад жинхэнэ итгэл байдаггүй гэдгийг энэ нь төлөөлж, баталдаг. Хүн төрөлхтний зүрх сэтгэл юуг хардаг вэ гэвэл мөн л энэ дэлхий бөгөөд энэ ертөнцийг орхидог хүмүүс амьд үлдэж чадахгүй гэж тэд зүрх сэтгэлдээ бодон энэ дэлхийг шүтсээр байдаг. ... эдгээр санаа, үзэл бодол нь..., Бурханаас урваж, голох явдал бөгөөд үнэнтэй нийцдэггүй” (Христийн ярианы тэмдэглэл дэх “Өөрийгөө мэдэх нь гүн шингэсэн бодол болон үзэл санаагаа мэдэхийг шаарддаг”). Бурханы үг нэг бүр надад гүнзгий мэдрэмж төрүүлсэн.