Биеэ тоосон зангийн гашуун үр жимс

Би Бурханы дараах үгийг хараад: “Удирдагч болон үйлчилдэг та нар үргэлж илүү цэцэн мэргэн байж, бусдаас илүү давуу байж, шинэ арга заль олохыг хүсэж байдаг, ингэснээр үнэхээр хэр их чадвартай болохыг чинь Бурхан харж чадна. … Чи үргэлж дүр эсгэхийг хүсдэг; энэ нь яг нарийндаа биеэ тоосон уг чанарын илчлэл биш гэж үү?” (Христийн ярианы тэмдэглэл номын “Үнэнгүйгээр Бурханыг уурлуулах амархан”-аас). өөртөө ингэж бодсон: хэний ухаанд шинэ мэргэн арга мэх олъё гэсэн бодол орж ирдэг байнаа? Бурханы зан чанар хүний доромжлолыг тэвчдэггүй гэдгийг хэн мэддэггүй байнаа? Би бол яасан ч зүрхлэхгүй! Би хувьдаа өөрийгөө Бурханыг хүндэтгэх зүрх сэтгэлтэй, өөрийн ажлыг хийхдээ арга мэх хайх гэж оролдож зүрхлэхгүй гэж итгэж байлаа. Гэтэл Бурхан бодит баримтыг илчилснээр л би шинэ арга мэх хайх гэдэг нь хэн нэгний зүрхэлж байна уу, үгүй юу гэдгээс хамааралгүй–энэ нь бүхэлдээ биеэ тоосон уг чанараар тодорхойлогддог болохыг ойлгосон.

Дөнгийг эвдсэн нь

Арван жилийн өмнө би өөрийн биеэ тоосон чанарт хөтлөгдөөд чуулганы зохион байгуулалтанд ердөөсөө ч бүрэн дүүрэн дуулгавартай байдаггүй байлаа. Хэрэв надад тохирч байвал би дуулгавартай байж, надад тохирохгүй байвал дуулгавартай байх эсэхээ би сонгодог байв. Энэ нь үүргээ гүйцэтгэж байх хугацаанд минь ажлын зохион байгуулалтыг ноцтой зөрчсөн үр дагаварт хүргэв. Би өөрийн зүйлийг хийж, Бурханы зан чанарыг доромжилсон бөгөөд үүний дараа намайг гэр лүү минь илгээв. Хэдэн жил өөр дээрээ эргэцүүлэл хийсний эцэст би өөрийн уг чанарын талаар тодорхой хэмжээний ойлголттой болсон, гэвч үнэний төрх болох Бурханы мөн чанарын тухайд гэвэл надад хангалттай мэдлэг байхгүй хэвээр байлаа. Хожим нь чуулган надад дахин боломж өгсөн ч би сайн мэдээний ажлыг ахалж байх үедээ Бурханы талаар эргэлзээ тээж эхлэв: Би маш их ялзарсан байсан ба Бурханы зан чанарыг мөн доромжилсон. Бурхан яагаад намайг ашигладаг билээ? Тэр намайг завшиж байна уу? Намайг ашигласныхаа дараа таягдан хаях уу? Мм! Чуулган надад боломж өгсөн учраас үйлчлэл үзүүлэгч болох ёстой байсан ч би үүнийг нандигнах болно. Түүнээс хойш би ийм бодолтойгоор үүргээ биелүүлэх болов, харин Бурханаар төгс болгуулах өндөр зорилгыг эрэлхийлсэнгүй.

Өөрийгөө үнэнхүү мэднэ гэдэг амар зүйл биш

Би хуурамч хүн байсан. Бурханы үгэнд хуурамч хүмүүс Бурханаар аврагдахгүй гэсэн байхыг бид харж болно; зөвхөн шударга хүмүүс Түүний магтаалыг хүлээн авна. Тиймээс би шударга хүн болох гэж, ухамсартайгаар үнэн зөв ярьдаг болох гэж, объектив бодит байж, асуудлыг мэдээлж байхдаа бодит баримтаас үнэнийг эрэлхийлэхийг зорьж байсан. Ажил дээрээ алдаа гаргах юмуу дутуу зүйл орхивол би үүнийг удирдагчид нарийн тодорхой хэлдэг байсан. Би мөн өөрийн завхралыг шалгаж үзэн, ил гаргаж байсан. Үүнийг хэрэгжүүлэх бүрт надад тодорхой өөрчлөлт гарч байгааг би мэдэрч, шударга хүн байхын амтыг жаахан мэдэрч байлаа.

Саяхан хамтран зүтгэгчдийн уулзалт, ярианы үеэр Бурханы үйлчлэлд янз бүр байдаг хүмүүсийг хооронд нь хэрхэн ялгаж сурах талаар ярьж байтал удирдагч надаас: “XX, чи өөрийгөө ямар хүн гэж боддог вэ?” гэж асуулаа. Би дотроо ингэж бодов: Сүүлийн үед надад тодорхой өөрчлөлт гарч байгаа, тиймээс би өөрийгөө харьцангуй энгийн, нээлттэй хүн гэж үзэж байна. Муу чанарын хувьд би өөрийгөө тийм ч муу хүн гэж бодохгүй байна. Сайн чанарын хувьд надад сайн бүхний илэрхийлэмж байхгүй ч ядаж би өөрийгөө энгийн, шударга гэж бодож байна, надад хорон муу сэтгэл байхгүй. Тиймээс би ингэж хариулсан: “Харьцуулж хэлбэл би өөрийгөө сайн чанартай энгийн, шударга хүн гэж үзэж байна.” Удирдагч ингэж хэлэв: “Чи өөрийгөө сайн чанартай, харьцангуй энгийн, шударга гэж бодож байна. Тэгэхээр чи үнэхээр өөрийнхөө талаарх бүх зүйлийг нээж, ил гаргаж зүрхлэх байх, тиймүү? Чи Бурханд ердөө ч эргэлздэггүй, тиймүү? Чиний үг, үйлдэлд хувийн хүсэл сонирхлын зорилго ерөөсөө ч байхгүй гэдгийг хүлээн зөвшөөрч зүрхлэнэ биз дээ?” Үүнийг сонссоны дараа надад итгэхгүй байгаа мэт санагдаж, ингэж өмгөөлөн тайлбарлав: “Үүгээр бол сайн хүн хүртэл завхарсан зан чанартай, бүх төрлийн завхралыг гаргаж болно гэж хэлж байгаа хэрэг бус уу? – энэ харьцангуй зүйл биш гэж үү?” Би өөрийн үзэл бодлоос ухрах хүсэл ерөөсөө ч байсангүй.

Чуулганд тусгай эмчилгээ гэж байхгүй

Эдгээр жилүүдэд Бурханыг дагасны эцэст би тодорхой зовлон зүдүүрийг тэвчиж, тодорхой үнийг төлсөн мэт санагдав. Тэгээд би аажмаар өнгөрсөн хугацааны ололт амжилтандаа найдаж, дээгүүр зиндаагаараа бардамнаж эхэлсэн. Би ингэж бодсон: би маш олон жил гэрээсээ хол байлаа, гэр бүл маань удаан хугацаанд надаас мэдээ дуулаагүй. Ийм нөхцөл байдалтай байхад чуулган гарцаагүй намайг халамжлах болно. Би ажлаа сайн хийхгүй байсан ч тэд намайг гэр лүү минь явуулчихгүй. Ихдээ л намайг зүгээр чөлөөлж, өөр ажил надаар хийлгэх байх. Ийм бодлоос болоод надад ажлын ямар ч дарамт байсангүй. Би бүх зүйлйиг сохроор харах болж, үргэлж л хүндрэл бэрхшээл, шалтаг дунд амьдарч, сайн мэдээний ажлыг хүртэл саад тотгор мэтээр хардаг болов. Би өөрийн хайхрамжгүй зан авираас болж Бурханд маш их өртэй болж байгаа учир зүрх сэтгэл минь үүнийг буруутгаж, ухаан санаа минь зэмлэж байгааг мэдэрч, эрт орой хэзээ нэгэн цагт таягдуулна гэдгээ мэдэрч байсан ч би оюун санаандаа аз тохиох найдлагыг тээсэн хэвээр чуулганд өдөр хоногийг дэмий өнгөрөөсөөр байлаа.

Бурхан бол зөвт бөгөөд ариун. Эцэст нь хайхрамжгүй байдлаасаа болж ажлаа бүр мөсөн балласны дараа намайг ажлаас чөлөөлж, өөртөө эргэцүүлэл хий гэж гэр лүү минь илгээв. Тэр үед би цочирдолд орсон: тэд яаж намайг өчүүхэн төдий ч анхаарч үзэхгүй байж чадаж байнаа? Ийм олон жил ажилласны дараа би ингээд л зүгээр гэр лүүгээ явах ёстой болж байдаг. Гэтэл би харьж очоод яаж гэрийнхнийхээ царайг харах юм бэ? Намайг цаашид ямар ирээдүй хүлээж байна вэ?… Зүрх сэтгэл минь туйлын эмх замбараагүй болж, юу ч ойлгохоо байж, Бурханыг буруушаав. Би харанхуйд унаж, шаналан тэмцэж байв.

Амьдрал, үхлийн тэмцэл

“Чи махан биеийнхээ эсрэг тэмцэх үед чиний дотор гарцаагүй тулаан болох болно. Чамаар үүнийг дагуулахаар Сатан оролдох болно, махан биеийн үзлийг дагаж, махан биеийн сонирхлыг хамгаалахад чамайг хүргэхээр хичээх болно, гэхдээ Бурханы үгс чамайг дотроос чинь гэгээрүүлж гэрэлтүүлэх бөгөөд энэ үед Бурханыг дагах уу эсвэл Сатаныг дагах уу гэдгээ чи өөрөө шийднэ. Хүмүүс үнэнийг хэрэгжүүлэх бүрд эсвэл Бурханы хайрыг хэрэгжүүлэх бүрд агуу тулаан болдог бөгөөд тэдний махан бие нь бүхэлдээ зүгээр мэт боловч тэдний зүрх сэтгэлийн гүнд үнэндээ үхэл амьдралын тулаан үргэлжилж байдаг ба зөвхөн энэхүү хүчтэй тулааны дараа, асар их хэмжээний эргэцүүллийн дараа л ялалт эсвэл ялагдал нь шийдэгдэнэ. бусдын нүднээс далдуур хэмжээлшгүй их гунигийн нулимсыг урсгах болно…”

(Хургыг дагаж шинэ дуу дуулъя номын “махан биеийнхээ эсрэг тэмцэх үед дотороо гарцаагүй тулаан болох болно”-аас). Би Бурханы үгсийг энэ дуунаас сонсох бүртээ ингэж боддог байлаа: Үнэнийг хэрэгжүүлэх үнэхээр тийм хэцүү гэж үү? Хүмүүс үнэнийг ойлгохгүй бол хэрэгжүүлж чаддаггүй. Түүнийг ойлгосон цагт Бурханы хүсэлд нийцүүлэн үйлдэх нь хангалттай бус гэж үү? Энэ нь “зүрх сэтгэлийн гүнд үнэндээ үхэл амьдралын тулаан үргэлжилж байдаг”? адил үнэхээр тийм ноцтой байна гэж үү? Хожим би өөрийн бодит туршлагаар дамжуулан үнэнийг хэрэгжүүлнэ гэдэг амар биш гэдгийг амтлах хүртэл ийм байсангүй. Бурханы хэлсэн зүйл үнэнтэй бүрэн дүүрэн нийцдэг; өчүүхэн төдий хэтрүүлсэн зүйл байхгүй.

Бурханы эх хүний зүрх сэтгэлийг хэн мэдэх вэ?

Үнэний “Бурхан бол зөвт” гэдэг талын хувьд би байнга л багахан хэмжээний утга учиргүй ойлголттой байсан. Хүн ажилдаа ямар нэгэн ялзрал, завхралыг олж илрүүлбэл эсвэл чуулганы ажлыг сүйрүүлэх зөрчил гаргах л юм бол залхаан цээрлүүлэлт үзнэ, эсвэл ажлаа алдана эсвэл шийтгэл хүлээнэ гэж би боддог байсан. Тэр бол Бурханы зөвт байдал. Ийм буруу бодлоосоо мөн дээр нь нэмээд, ажилдаа алдаа гаргавал ажлаа алдана гэх айдсаасаа болоод би нэгэн “ухаалаг” арга бодож олсон юм: буруу зүйл хийх бүрдээ удирдагч нартаа мэдэгдэхгүйн тулд чадах бүхнээ хийхийг хичээнэ, тэгээд хурдхан шиг тэр алдаагаа өөрийнхөө төлөө будаж шунхдахыг хичээнэ, зөвтгөхийн тулд чадах бүхнээ хийнэ. Ингэвэл надад ажил үүргээ хадгалж үлдэхэд туслахгүй гэж үү? Тийм учраас ажлынхаа талаар тайлагнах тоолондоо том асуудлыг жижиг, жижиг асуудлыг юу ч биш мэт болгон багасгана. Хэрвээ би зарим үед идэвхгүй байвал түүнийгээ удирдагч нарын өмнө далдлахын тулд чадах бүхнээ хийдэг бөгөөд удирдагч нар намайг шаардлагад нийцэхгүй гэж бодоод ашиглахаа болино гэсэн айдсынхаа улмаас маш идэвхтэй, эерэг хандлагатай байгаа дүр үзүүлнэ. Яг иймэрхүү байдлаар би хийсэн зүйл бүхэндээ удирдагч нараас маш хянуур болгоомжтой байдаг.

Сүнсний хүлээснээс салах нь

Би мэдрэмтгий зан чанартай сул дорой хүн. Бурханд итгэдэггүй байхдаа би амьдралд тохиолддог зүйлсээс болоод байн байн цөхөрч гунигладаг байлаа. Ийм цаг үе маш олон байсан бөгөөд миний амьдрал хэцүү юм шиг надад байнга санагддаг байв; зүрх сэтгэлд маань ярьж хөөрөөд байх баяр хөөр, аз жаргал байгаагүй. Бурханд итгэж эхэлснээсээ хойш би хэсэг хугацаанд баяр хөөр, амар амгаланг онцгойлон мэдэрсэн боловч дараа нь байдал бас л хэвээрээ байгааг мэдэрсэн. Би яагаад байнга тийм байдгаа ойлгож чадахгүй байв.

Энэ байдал, Бурханы дараах үгсийг харах тэр нэг өдрийг хүртэл үргэлжилсэн юм: “Хүмүүс өөрсдийгөө хэтэрхий их хайрладаг болохоор тэдний бүхий л амьдрал зовж шаналсан агаад хий хоосон байдаг” (Үг нь махбодоор илэрсэн номын Бүх орчлон ертөнцөд хандсан Бурханы айлдварууд дахь “Дөчин зургаа дахь айлдвар”-аас). Тэр үед би уйтгар гунигийнхаа шалтгааныг олж мэдсэн мэт надад санагддаг-би хэтэрхий биеэ тоосон байжээ. Өөр бусад хүмүүсийн хэдхэн тааламжгүй үг, тоомжиргүй харцнаас болоод би байнга цөхөрч гунигладаг байжээ. Надтай тооцоо хийсэн тохиолдолд би гомдож, гунигладаг байв. Би ирээдүйн амьдралынхаа төлөө санаа зовж байсан. ... Энэ бүхэн, би өөрийн нэр хүнд, байр, суурь, хоосон санаа, хүсэл мөрөөдөл, ирээдүйн хувь заяаныхаа тухайд хэтэрхий их анхаарал тавьснаас болоогүй гэж үү?