Аврагдах тухай ойлголж авах

Бурханыг дагаж байгаа эдгээр хэдэн жилийн хугацаанд би өөрийн гэр бүл, махан биеийг орхиж, чуулганд үүргээ гүйцэтгэн өдөржин завгүй байдаг байлаа. Тиймээс би ингэж итгэсэн: Би чуулганы надад оноосон ажлыг орхилгүй, Бурханаас урвалгүй, чуулганыг орхиж явалгүй, Бурханыг эцсээ хүртэл дагаж байгаа цагт Бурхан намайг энэрч, аврах болно. Мөн би өөрийгөө Бурханы авралын замаар алхаж байгаа бөгөөд миний хийх ёстой зүйл бол Түүнийг эцсээ хүртэл дагах гэж итгэж байв.

Гэвч хэдэн хоногийн өмнө би нэгэн хүний номлолын бичвэрээс дараахыг олж харав “Үнэнийг олж авч, бодит байдал руу орсон хүмүүс л үнэхээр аврагддаг”: “Бурханаар аврагдана гэдэг хүмүүсийн төсөөлдөг шиг тийм энгийн зүйл биш. Бид туршлагынхаа алхам бүрт Бурханы үгээс ирэх шүүлт, гэсгээлт, сорилт, цэвэршүүлэлтэнд итгэж найдах ёстой. Бид Бурханы ажлын алхам бүрийг сайтар дагах ёстой бөгөөд эцэст нь үнэнийг олж авч, зан чанарын өөрчлөлтөнд хүрэн шинэ бүтээл болж, Сатаныг ялан, нүглийг даван гарахын төлөө үнэнд итгэх чадамжтай болно. Бид ухамсартайгаар Бурханы үгэнд итгэн амьдарч, Бурханд бүрэн дүүрэн дуулгавартай байж, Түүнтэй нийцэж чаддаг байх ёстой. Зөвхөн ингэж байж л Сатаныг үнэнхүү ялж, нүглийг даван гарч, Бурханаар аврагдана. Хэрэв бид Бурханы ажлыг үзэж туулснаар ийм үр дүнд хүрч чадвал энэ л зөвхөн Бурханаар аврагдаж байгаа хэрэг юм.” “Гэхдээ үнэнийг эрэлхийлж, Бурханаар аврагдах замд гэр бүл салж бутрах, байгалийн болон хүний үйлдлээс улбаартай гай гамшгууд – хүний туулж болох бүх төрлийн сорилт, гай зовлон гэх мэт олон хүндрэл бэрхшээл, саад тотгорууд бий. Энэ мэдээж тайван аялал байхгүй. Хэрэв хүмүүс үнэнээр дутмаг байвал тэд бат зогсож чадахгүй бөгөөд Бурханыг хуурах магадлал 100% байна.”

Бурханы үгс намайг сэрээсэн

Өмнө нь би Бурхан “агуу цагаан сэнтийнээс зугтаж байгаа хүүхэлдэй, урвагч гэж хэлнэ” гэж хэлж байгаа нь ажлын энэ шатыг хүлээн зөвшөөрсөн ч Түүний гэсгээлт, шүүлтийн зовлон зүдүүрийг даах хүсэлгүйн улмаас эцэст нь няцаж ухардаг хүмүүсийг Тэр хэлж байна гэж үргэлж боддог байлаа. Тиймээс би ямар нэг шалтгаанаар энэ замаас няцаж байгаа ах эгч нарыг хараад миний зүрх сэтгэл тэднийг зэвүүцэх зэвүүцлээр дүүрдэг байв: Бурханы шийтгэлийг хүртэх өөр нэг хүүхэлдэй, урвагч агуу цагаан сэнтийгээс зугтаж байна. Үүнтэй зэрэгцэн би өөрийгөө Бурханы шүүлтийг хүлээн авахад биеэ зөв зохистой авч явж байна, Бурханы авралыг хүлээн авахад тийм ч хол биш байна гэж бодож байлаа.

Биеэ тоосон занг засах арга зам бий

Бие тоох зан бол намайг сүйрүүлэх дутагдал минь. Би үргэлж өөрийгөө бусад хүмүүсээс илүү гэж бодон бие тоосон зан чанараа байнга гаргадаг байлаа. Ялангуяа өгүүлэл өөрчлөх эсвэл хамтрагчтайгаа ажлын талаар ярилцах үедээ үргэлж л гөжүүдэлж, бусдын үзэл бодлыг хүлээцтэй сонсоно гэж байдаггүй байв. Би хамтрагч нартайгаа эв найртай ажиллах чадваргүйгээс ажилд байнга асуудал гардаг байв. Ах эгч нар маань энэ асуудлыг олон удаа надад сөхөж, мөн би Бурхан хүмүүсийн бие тоосон чанарыг илчилдэг тухай тогтмол уншдаг байлаа. Гэхдээ би өөрийн уг чанар болон мөн чанарыг жинхэнэ утгаар ойлгоогүй, мөн үнэнхүү үзэн ядаж чадаагүй байсан учраас тийм орчин нөхцөлтэй тулгарах бүрт хяналтаа алддаг байв. Дараа нь надад маш гутамшигтай санагддаг ч аль хэдийнэ болоод өнгөрсөн учраас миний хийж чадах зүйл ердөө үүнийг ойлгох гэж хичээх байлаа. Энэ зүйл дахин дахин тохиолдож байлаа. Үүнээс болж надад маш ичгэвтэр, арчаагүй санагдах болов.

Биеэ тоосон зангийн гашуун үр жимс

Би Бурханы дараах үгийг хараад: “Удирдагч болон үйлчилдэг та нар үргэлж илүү цэцэн мэргэн байж, бусдаас илүү давуу байж, шинэ арга заль олохыг хүсэж байдаг, ингэснээр үнэхээр хэр их чадвартай болохыг чинь Бурхан харж чадна. … Чи үргэлж дүр эсгэхийг хүсдэг; энэ нь яг нарийндаа биеэ тоосон уг чанарын илчлэл биш гэж үү?” (Христийн ярианы тэмдэглэл номын “Үнэнгүйгээр Бурханыг уурлуулах амархан”-аас). өөртөө ингэж бодсон: хэний ухаанд шинэ мэргэн арга мэх олъё гэсэн бодол орж ирдэг байнаа? Бурханы зан чанар хүний доромжлолыг тэвчдэггүй гэдгийг хэн мэддэггүй байнаа? Би бол яасан ч зүрхлэхгүй! Би хувьдаа өөрийгөө Бурханыг хүндэтгэх зүрх сэтгэлтэй, өөрийн ажлыг хийхдээ арга мэх хайх гэж оролдож зүрхлэхгүй гэж итгэж байлаа. Гэтэл Бурхан бодит баримтыг илчилснээр л би шинэ арга мэх хайх гэдэг нь хэн нэгний зүрхэлж байна уу, үгүй юу гэдгээс хамааралгүй–энэ нь бүхэлдээ биеэ тоосон уг чанараар тодорхойлогддог болохыг ойлгосон.

Дөнгийг эвдсэн нь

Арван жилийн өмнө би өөрийн биеэ тоосон чанарт хөтлөгдөөд чуулганы зохион байгуулалтанд ердөөсөө ч бүрэн дүүрэн дуулгавартай байдаггүй байлаа. Хэрэв надад тохирч байвал би дуулгавартай байж, надад тохирохгүй байвал дуулгавартай байх эсэхээ би сонгодог байв. Энэ нь үүргээ гүйцэтгэж байх хугацаанд минь ажлын зохион байгуулалтыг ноцтой зөрчсөн үр дагаварт хүргэв. Би өөрийн зүйлийг хийж, Бурханы зан чанарыг доромжилсон бөгөөд үүний дараа намайг гэр лүү минь илгээв. Хэдэн жил өөр дээрээ эргэцүүлэл хийсний эцэст би өөрийн уг чанарын талаар тодорхой хэмжээний ойлголттой болсон, гэвч үнэний төрх болох Бурханы мөн чанарын тухайд гэвэл надад хангалттай мэдлэг байхгүй хэвээр байлаа. Хожим нь чуулган надад дахин боломж өгсөн ч би сайн мэдээний ажлыг ахалж байх үедээ Бурханы талаар эргэлзээ тээж эхлэв: Би маш их ялзарсан байсан ба Бурханы зан чанарыг мөн доромжилсон. Бурхан яагаад намайг ашигладаг билээ? Тэр намайг завшиж байна уу? Намайг ашигласныхаа дараа таягдан хаях уу? Мм! Чуулган надад боломж өгсөн учраас үйлчлэл үзүүлэгч болох ёстой байсан ч би үүнийг нандигнах болно. Түүнээс хойш би ийм бодолтойгоор үүргээ биелүүлэх болов, харин Бурханаар төгс болгуулах өндөр зорилгыг эрэлхийлсэнгүй.

Өөрийгөө үнэнхүү мэднэ гэдэг амар зүйл биш

Би хуурамч хүн байсан. Бурханы үгэнд хуурамч хүмүүс Бурханаар аврагдахгүй гэсэн байхыг бид харж болно; зөвхөн шударга хүмүүс Түүний магтаалыг хүлээн авна. Тиймээс би шударга хүн болох гэж, ухамсартайгаар үнэн зөв ярьдаг болох гэж, объектив бодит байж, асуудлыг мэдээлж байхдаа бодит баримтаас үнэнийг эрэлхийлэхийг зорьж байсан. Ажил дээрээ алдаа гаргах юмуу дутуу зүйл орхивол би үүнийг удирдагчид нарийн тодорхой хэлдэг байсан. Би мөн өөрийн завхралыг шалгаж үзэн, ил гаргаж байсан. Үүнийг хэрэгжүүлэх бүрт надад тодорхой өөрчлөлт гарч байгааг би мэдэрч, шударга хүн байхын амтыг жаахан мэдэрч байлаа.

Саяхан хамтран зүтгэгчдийн уулзалт, ярианы үеэр Бурханы үйлчлэлд янз бүр байдаг хүмүүсийг хооронд нь хэрхэн ялгаж сурах талаар ярьж байтал удирдагч надаас: “XX, чи өөрийгөө ямар хүн гэж боддог вэ?” гэж асуулаа. Би дотроо ингэж бодов: Сүүлийн үед надад тодорхой өөрчлөлт гарч байгаа, тиймээс би өөрийгөө харьцангуй энгийн, нээлттэй хүн гэж үзэж байна. Муу чанарын хувьд би өөрийгөө тийм ч муу хүн гэж бодохгүй байна. Сайн чанарын хувьд надад сайн бүхний илэрхийлэмж байхгүй ч ядаж би өөрийгөө энгийн, шударга гэж бодож байна, надад хорон муу сэтгэл байхгүй. Тиймээс би ингэж хариулсан: “Харьцуулж хэлбэл би өөрийгөө сайн чанартай энгийн, шударга хүн гэж үзэж байна.” Удирдагч ингэж хэлэв: “Чи өөрийгөө сайн чанартай, харьцангуй энгийн, шударга гэж бодож байна. Тэгэхээр чи үнэхээр өөрийнхөө талаарх бүх зүйлийг нээж, ил гаргаж зүрхлэх байх, тиймүү? Чи Бурханд ердөө ч эргэлздэггүй, тиймүү? Чиний үг, үйлдэлд хувийн хүсэл сонирхлын зорилго ерөөсөө ч байхгүй гэдгийг хүлээн зөвшөөрч зүрхлэнэ биз дээ?” Үүнийг сонссоны дараа надад итгэхгүй байгаа мэт санагдаж, ингэж өмгөөлөн тайлбарлав: “Үүгээр бол сайн хүн хүртэл завхарсан зан чанартай, бүх төрлийн завхралыг гаргаж болно гэж хэлж байгаа хэрэг бус уу? – энэ харьцангуй зүйл биш гэж үү?” Би өөрийн үзэл бодлоос ухрах хүсэл ерөөсөө ч байсангүй.

Чуулганд тусгай эмчилгээ гэж байхгүй

Эдгээр жилүүдэд Бурханыг дагасны эцэст би тодорхой зовлон зүдүүрийг тэвчиж, тодорхой үнийг төлсөн мэт санагдав. Тэгээд би аажмаар өнгөрсөн хугацааны ололт амжилтандаа найдаж, дээгүүр зиндаагаараа бардамнаж эхэлсэн. Би ингэж бодсон: би маш олон жил гэрээсээ хол байлаа, гэр бүл маань удаан хугацаанд надаас мэдээ дуулаагүй. Ийм нөхцөл байдалтай байхад чуулган гарцаагүй намайг халамжлах болно. Би ажлаа сайн хийхгүй байсан ч тэд намайг гэр лүү минь явуулчихгүй. Ихдээ л намайг зүгээр чөлөөлж, өөр ажил надаар хийлгэх байх. Ийм бодлоос болоод надад ажлын ямар ч дарамт байсангүй. Би бүх зүйлйиг сохроор харах болж, үргэлж л хүндрэл бэрхшээл, шалтаг дунд амьдарч, сайн мэдээний ажлыг хүртэл саад тотгор мэтээр хардаг болов. Би өөрийн хайхрамжгүй зан авираас болж Бурханд маш их өртэй болж байгаа учир зүрх сэтгэл минь үүнийг буруутгаж, ухаан санаа минь зэмлэж байгааг мэдэрч, эрт орой хэзээ нэгэн цагт таягдуулна гэдгээ мэдэрч байсан ч би оюун санаандаа аз тохиох найдлагыг тээсэн хэвээр чуулганд өдөр хоногийг дэмий өнгөрөөсөөр байлаа.

Бурхан бол зөвт бөгөөд ариун. Эцэст нь хайхрамжгүй байдлаасаа болж ажлаа бүр мөсөн балласны дараа намайг ажлаас чөлөөлж, өөртөө эргэцүүлэл хий гэж гэр лүү минь илгээв. Тэр үед би цочирдолд орсон: тэд яаж намайг өчүүхэн төдий ч анхаарч үзэхгүй байж чадаж байнаа? Ийм олон жил ажилласны дараа би ингээд л зүгээр гэр лүүгээ явах ёстой болж байдаг. Гэтэл би харьж очоод яаж гэрийнхнийхээ царайг харах юм бэ? Намайг цаашид ямар ирээдүй хүлээж байна вэ?… Зүрх сэтгэл минь туйлын эмх замбараагүй болж, юу ч ойлгохоо байж, Бурханыг буруушаав. Би харанхуйд унаж, шаналан тэмцэж байв.